Van de Kaap-Verden naar Suriname.

Onze Scheepsberichten zijn een on-line en bijna "live" verslag van de vorderingen en van het reilen en zeilen aan boord tijdens een lange overtocht. Ze bestaan uit e-mails die we via de HF-radio hebben verzonden naar onze website en ze zijn hiernaast geplaatst. Het meest recente bericht bovenaan. donderdag 2 februari 2006, 11.30 UTC
WE ZIJN ER!
De nachtelijke aanloop van de Surinamerivier was een eitje. Zo veel tonnen hebben we sinds we Nederland verlieten niet meer gezien. En allemaal keurig verlicht! (Sinds Marokko had ons vertrouwen in bebakening nogal een deuk opgelopen.) Om JW te foppen hanteren ze hier het IALA-B systeem, dus rode tonnen aan stuurboord. Even wennen.
We hebben detailkaarten van de aanloop en op de computer konden we ook direct zien waar we mee bezig waren. De werkelijkheid kwam niet helemaal overeen met zeekaart en computer dus we hielden ons maar aan de tonnen, ervan uitgaand dat die verlegd worden als een ondiepte zich heeft verplaatst. Er is hier genoeg te doen voor de Nederlandse baggeraars, want in de aanloopgeul ruim 2 uur na laagwater peilden we op sommige plekken nog geen 2 meter onder de kiel; behoorlijk enerverend als je gewend bent aan de peilloze diepte van de oceaan. Hoe ze hun bauxiet hier afvoeren, is ons een raadsel.
Het is een hele overgang van oceaan naar land. Het water is net koffie verkeerd: troebel en bruin van de modder en er zitten piranha's in, weten we. En dan de bedwelmende kruidige geur! Het is onmiskenbaar: jungle here we come!!!
De waterkant is weelderig begroeid met palmbomen en allerlei struikgewas. Bij Paramaribo zoemt het van de korjalen, die als brug fungeren. Ze racen over het water en maken flinke zwiepers in de 4 knopen stroming. Die stroom maakt Paramaribo minder aantrekkelijk als ligplaats, maar we hebben van collega's al gehoord dat die allemaal in Domburg liggen, 5 mijl verderop. Dus daar hebben wij ook maar domicilie gekozen. Je ligt daar veel veiliger want veel minder stroom en er liggen zelfs moorings. Bezet natuurlijk.

Van de ankerplaats in Mindelo naar de uiterton van de Surinamerivier (1860 mijl) was 13 dagen en 17 uur zeilen. Daarbij hebben we de motor maar 3 uur gebruikt en dan nog alleen om stroom te draaien. Kortom: we hebben een schitterende overtocht gehad met goede wind. Het laatste stukje de rivier op konden we er natuurlijk niet aan ontkomen en ging de motor aan. Mooie gelegenheid om onze laatste fles champagne te koelen.
Na 5 uur varen (40 mijl) plofte ons anker in de modder en lagen we eindelijk stil. Plop! zei de kurk.

Van onze belevenissen in Suriname doen we verslag in onze volgende nieuwsbrief en natuurlijk op de site (Log).
Bedankt dat jullie allemaal zo met ons hebben meegeleefd, de vele reacties op onze e-mails en Scheepsberichten hebben beslist bijgedragen aan ons oversteekplezier!
Groeten, PJWMH

woensdag 1 februari 2006, 18.40 UTC
WE ZIJN ER BIJNA! De wind heeft vannacht namelijk niet erg meegewerkt in het kader van het afremmen. Het woei tot over de 30 kts met als resultaat een etmaal van 147 mijl, ondanks dat we alleen op een kleine fok voeren. Alles wijst erop dat we in de buurt van land zijn: meer vogels, de zee is groen i.p.v. blauw en de dieptemeter geeft ook weer uitlezing: 35 meter, en daar word je nogal zenuwachtig van als je de hele tijd 4 tot 6 km water onder de kiel hebt gehad.
We kregen nog een flinke bui op ons kop, al is de regentijd (januari) vandaag officieel afgelopen. Maar dat weergoden zich nergens wat van aantrekken, is inmiddels bekend.
Nog 52 mijl te gaan naar de uiterton. We kunnen niet anders dan in het donker de rivier op varen, want als we wachten tot het dag is krijgen we 4 knopen stroom tegen.
PJWMH

dinsdag 31 januari 2006, 19.15 UTC
De verschrikkelijke haast van Miep is niet afgenomen en het afgelopen etmaal hebben we een record afstand van 156 mijl afgelegd. Waarmee de ETA bij de uiterton van de Suriname rivier steeds definitiever wees op woensdagavond. Vandaar dat we de rem er maar een beetje op hebben gegooid en nu zeilen we met de twee kleine fokken bij een wind van 15-20 kts. ETA ligt nu op woensdag even na middernacht, hetgeen ons genoeg gelegenheid geeft om de aanloop alvast te verkennen en bij het krieken van de dag naar binnen te schuiven. We hebben namelijk een beetje pech met het tij, want vanaf zonsopkomst hebben we nog maar anderhalf uur om met opkomend water de rivier op te gaan. We willen naar Domburg, 8 km voorbij Paramaribo, en vanaf de uiterton is dat een kleine 40 mijl.
Het sal allemaal wel reg kom. Nog precies 200 mijl te gaan.
PJWMH

maandag 30 januari 2006, 19.15 UTC
Vliegende vissen in de badkamer: eentje op de vloer en eentje in P's nek!
Miep ruikt de stal want stoof vanmorgen met een snelheid van 7,5 kts op haar doel af. Niet zo handig, want daarmee wordt onze aankomst vervroegd naar woensdagavond, en van een nachtelijke aanloop van een ons onbekende Zuidamerikaanse rivier zijn we minder gecharmeerd. Dus we zullen morgen of overmorgen wel een beetje moeten gaan afremmen. Het inmiddels uitgegooide vislijntje remt ook wel een beetje. Vanmorgen hadden we beet maar de vangst is er met aas en al vandoor gegaan. Misschien was de vis te groot voor ons, dus dat selecteert zich op zo'n manier mooi uit.
Nog 360 mijl te gaan.
PJWMH

CORRECTIE
De datum voor het bericht hieronder moet natuurlijk zijn:
zondag 29 januari 2006, 16.30 UTC
Tja, schommelende boot...
PJWMH

zondag 20 januari 2006, 16.30 UTC
Vanmorgen toonde de GPS voor het eerst een ETA - het ding kan niet verder dan 99:59 uur vooruitkijken. Het betekent dat we Suriname met rasse schreden naderen.
Ook bijzonder aan vandaag is dat het onze elfde dag op zee is, en voor die speciale gelegenheid heeft Mike, onze ex-buurman in Las Palmas, ons een goede fles Spaanse wijn meegegeven. Die gaan we vanavond soldaat maken met een een diner bestaand uit gestoofd rundvlees met vijgen, pruimen en abrikozen (en rijst). Over stoven gesproken, het is hier 31°C. Die winterse maaltijd is dus wel lekker toepasselijk.
Een voordeel van zo lang op zee zitten is dat alle muggen en kakkerlakken uit beeld zijn. We hebben nu alleen nog maar beestjes in de maïzena (nu dus een laurierblaadje bij gedaan).
Nog 518 mijl te gaan. Het ziet ernaar uit dat we donderdagmorgen bij de uiterton zijn.
PJWM

zaterdag 28 januari 2006, 16.20 UTC
De boot rolt 12x per minuut heen en 12x weer terug. Dat is 24 x 60 x 24 = 34.560 scheepsbewegingen per dag, dus we zetten ons evenzovaak schrap; goed voor de lijn? Versleten ellebogen van het schrap zetten tijdens het slapen. 34.560 stuurcorrecties per dag, gelukkig doet Henk dat. Gemiddeld is het half tot zwaar bewolkt, meestal in de ochtend zon, in de middag ontstaan buien (squalls) die af en toe voor meer wind en enige regen zorgen. Temperatuur dag en nacht 31°C met een hoge luchtvochtigheid. Behalve de kajuitingang zijn de luiken dicht i.v.m. af en toe overkomende kruiszeeën. Het is dus nogal zompig binnen. Het zonnepaneel kan het gebruik redelijk bijsloffen, ondanks weinig zon. Tot nu toe anderhalf uur de motor gebruikt voor stroomdraaien.
Wachtlopen is 4 uur op en 4 uur af. We varen met veel succes in passaatuitvoering: 2 identieke fokken uitgeboomd. Voordeel: we kunnen plat voor de wind op ons doel af varen en gijpen gaat automatisch. Wachtlopen is doorgaans niet meer dan elke 10 minuten rondom kijken en verder een boek lezen, schaken (JW), een cryptogram oplossen (P). De barometer fluctueert tussen 1012 en 1016 mb, soms heel snel maar het heeft kennelijk niets te betekenen. De zee is behoorlijk onrustig; niks lange oceaandeining.
We hebben ruim 2 dagen met de twee "viertjes" gevaren, maar nu we zuidelijker komen is de wind wat afgenomen en hebben we weer de genua's 1 en 2 gezet. Daarna moesten we wel meteen onder de douche en op zo'n schommelende boot is dat nog niet zo makkelijk. De een gaat dan op het opstapje op de vloer in de badkamer zitten, terwijl de ander de douchekop hanteert.
Het vertrouwen in Miep is gegroeid tot oneindig. Onze statige dame doet het fantastisch en met Henk aan het roer is zij behoorlijk ver uitgelopen op het hele veld van tegelijk vertrokken en redelijk vergelijkbare of potentieel zelfs snellere boten. Misschien biedt het niet hebben van een rolfok wel extra voordeel want met onze uitgebreide zeilgarderobe kunnen we eindeloos variëren. We hoorden het de woordvoerder van Van de Wetering gisteren ook al zeggen: Elluk nadeel hep z'n voordeel.
Een ander leuk aspect aan zo'n oversteek is het contact met andere boten, in ons geval met de Orion. Trouw klinkt elke dag om 08.00 en om 16.00 de oproep: "WitteraafWitteraafWitteraaf hier de OrionOrionOrion over." Ze vangen elke dag een dorade en Pieter kan het niet laten om dat breed uit te meten, want onze overigens armzalige pogingen hebben nog niets opgeleverd. Ons weerwoord is natuurlijk dat we het te druk hebben met hard zeilen! Gezelligheid dus. 
Ook de vele e-mailberichten van al onze vrienden worden zeer gewaardeerd. Het is jammer dat we ze door gebrek aan prik op dit moment niet allemaal kunnen beantwoorden, maar de Scheepsberichten vullen dat aardig in.
Nog 653 mijl te gaan. Vanavond zijn we op tweederde.
PJWMH

vrijdag 27 januari 2006, 18.10 UTC
Ons Halverwege Feest was enorm geslaagd, ondanks dat we een aantal afzeggingen hadden. Marten moest naar z'n boot-in-aanbouw in Groningen, Klaas en Bep wensten een spiegelgladde zee (niet leverbaar), het was zo vreselijk glad op de weg dat Frouke en Ad niet eens een boottaxi konden aanhouden want die voeren ook niet, de Rambler van Jan-Willem en Marijtje was net weer noord gevaren, P's vroegere kindermeisje Marjan houdt niet zo van limonade, de Fiddlesticks ligt 280 mijl van ons vandaan, de Zeezwaluw komt een dag later want ligt nu in Rome, de Vierde Dimensie redt het helemaal niet vanuit de Pacific, de Odysseya ligt al op ons te wachten in de Surinamerivier en Marijke en Geert hadden de sleepbootwalvis van 18.15 vanuit IJmuiden genomen, de aansluitende walvis vanuit de golf van Biskaje en de doorgaande haai langs het continentaal plat... alles leek goed te gaan, maar toen kwam de bultrug van 19.00 uur niet opdagen... dus toen lagen ze voor Pampus en namen zelf maar een borrel en de meegebrachte school haring hebben ze mee terug genomen naar de Noordzee.
Maar het was toch een leuk feest. De navigatiehoek was feestelijk versierd en Paj (Orion) had een overheerlijke appeltaart voor ons gebakken. Helaas moesten ze 'm zelf opeten want ze waren 'n beetje te ver weg om 'm over te roeien (150 mijl). Maar we hadden baba au rhum (op KV-wijze: cake met pontche) bij de thee en JW serveerde ons favoriete boord-diner: macaroni met ham en kaas en tomatenketchup.

CNN + BREAKING NEWS + CNN + BREAKING NEWS + CNN + BREAKING NEWS + CNN + BREAKING

OORZAAK MASSALE VISSTERFTE EINDELIJK BEKEND
Een woordvoerster van expeditieschip PA1WR Maritime Mobile maakte vanochtend bekend dat de dramatische teruggang van het zeeleven op de Atlantische Oceaan veroorzaakt wordt door zeiljachten die in steeds groteren getale oversteken naar Midden- en Zuid-Amerikaanse kusten. De onthullende foto toont hoe veel vissen in korte tijd de dood vonden op dit zeiljacht. De anonieme schipper vertelde: "Gelukkig dat we nog een sneeuwschuiver in de natte kast vonden. Het jacht dreigde ten onder te gaan door tonnen vis aan dek.

Een nevenresultaat van het onderzoek
De nummer 1 doodsoorzaak van bemanningen werd verondersteld te zijn: plassen over de reling. Nu is duidelijk geworden dat veel yachties uitgegleden en overboord zijn gegaan door deze tropische ijzel die de dekken spekglad maakt.
Het WWF overweegt een verbod van transatlantische oversteken door jachten.
Een zegsman van Van de Wetering "Voor al uw jachttransporten" verklaarde ongevraagd: "Het is toch zot, al die rijkelui op die notedopjes de plas over. Nee, dan met onze luxueuze SO-SO schepen. De crew nipt aan gekoelde drankjes, aangeboden door onze charmante hostessen (alles inclusief), zittend in de schaduw van hun eigen jacht terwijl ze veilig en comfortabel naar hun bestemming varen. Voor een verrassend vriendelijk prijsje. Zo hep elluk nadeel toch z'n voordeel voor mijn."

PA1WR vervolgt intussen haar expeditie, achtste etmaal 148 mijl, nog 788 mijl te gaan naar haar doel. Meer onthullend nieuws in de volgende editie.
Groeten, PJWMH

donderdag 26 januari 2006, 18.09 UTC
UITNODIGING
Vandaag zijn we halverwege, want nog 930 mijl te gaan naar de uiterton van de Paramaribo rivier.
Ter gelegenheid van deze feestelijke gebeurtenis nodigen we jullie allemaal uit om ons Halverwege Feest met ons te komen vieren a/b Witte Raaf. De borrel, bestaande uit drie kleuren priklimonade en pinda's, wordt vanaf 18.00 UTC geserveerd op 11.40N en 40.25W. We verplaatsen ons met een snelheid van 6 knopen, dus mocht je verlaat zijn door files of wat dan ook, dan kan je ons nog steeds niet missen.
We verheugen ons op jullie aanwezigheid!
P, JW, Miep en Henk

PS Voor degenen die afhankelijk zijn van openbaar vervoer, hebben wij natuurlijk slaapplaatsen beschikbaar.

woensdag 25 januari 2006, 19.30 UTC
Hoogtepunten uit het leven van een stelletje oceaanzeilers (gekken dus): doorlopend vliegende vissen terug in zee gooien (er springen er zo'n 15 per dag aan dek) en een Duitse tanker voor ons laten uitwijken. Lag op ramkoers, hoe is het mogelijk in zo'n grote bak water, en had ons niet gezien. Maar goed dat wij wèl opletten.
Vanavond eten we rijst met kip, ananas en gember en JW heeft een mueslibrood gebakken. Dat zijn eigenlijk de echte hoogtepunten. Nog steeds harde wind, 20-25 kts, vlagen tot 33 kts. Het voordeel is dat we er gauw zijn. Nog 1070 mijl te gaan.
PJWM

dinsdag 24 januari 2006, 11.30 UTC
De steady trades hebben we te pakken. Normaal zijn ze 4-5Bft maar nu hebben we 6Bft (tot 30 kts). Momenteel varen we alleen met genua 2, snelheid 6,5 kts dus dat grootzeil laten we lekker beneden. Schavielt het tenminste niet kapot tegen de verstaging. Er loopt een behoorlijke zee dus we maken wel eens een schuiver, maar Henk (de Windpilot) houdt Miep onvermoeibaar in het gareel. We hoeven dus niet zelf te sturen, maar kijken wel elke 10 minuten om ons heen i.v.m. scheepvaart, al is dat niet veel. Oceaanzeilen is dodelijk saai: alleen maar water, wolkenluchten, een enkele vogel, vliegende vissen (aan dek) en zo nu en dan een vrachtschip. Natuurlijk is het een fascinerend land(zee)schap, zeker met die hoge golven met hun transparante kristalblauwe kammen en witte schuimsporen; ze komen dreigend aan rijzen maar glijden telkens moeiteloos onder Mieps kontje door. Golf na golf. Maar we zien al 6 dagen niets anders en nog minstens een week te gaan... beetje eentonig.
JW was gisteren bedroefd omdat z'n groene paprika op olijfolie bedorven was. Meteen een check uitgevoerd op de potten geweckt rundvlees, maar daar was helemaal niets mee mis, integendeel! Dus we aten sudderlapjes met rijst en tutti frutti, vandaag ook. De vissen willen trouwens maar niet bijten, maar ze springen wel spontaan aan dek. Komen zeker met die grote zeperds mee, vannacht hadden we de kuip bijna vol.
Dankzij de harde wind hebben we een mooi etmaalgemiddelde gemaakt: 155 mijl. Nog 1320 te gaan.
PJWM

Ons trouwe bemanningslid Henk aan het roer. Klaagt nooit.

maandag 23 januari 2006, 11.51 UTC
Zoals verwacht hebben we inderdaad wat meer wind gekregen, geiddeld 20 knopen (5Bft). Dit werd vanmorgen meteen gecombineerd met onze eerste "squalls", dat zijn tropische regenbuien waar water en wind uitkomt. Ze worden gevormd door opwarming van het wateroppervlak, water gaat condenseren en als de wolk te zwaar wordt valt ie op je kop. Dus als er zo'n squall aankomt, rennen we naar het voordek om de boom uit de loefgenua te halen en het zeil in de lijgenua te laten klappen. Een kind kan de was doen.
Nu de sleepgenerator op 4 km diepte ligt, moet het zonnepaneel het werk doen, maar helaas is het zwaar bewolkt. Zelfs geen bikini-weer! We hebben tot nu toe 485 mijl afgelegd, dus nog 1375 te gaan.
Groetjes, PJWM

zondag 22 januari 2006, 16.40 UTC
De route naar de West is geplaveid met onderdelen van sleepgenerators. De Fiddlesticks was de schroef al onderweg naar de KV's kwijtgeraakt en nu wij, zelfde verhaal: oog van de schroefas afgebroken. Constructiefout?
Het betekent voor ons: nog zuiniger met energie dan normaal. Dus 's nachts geen boekje lezen (maar dan is het toch te druk met minder wind gang in de boot houden, JW is er een ster in!), varen zonder navigatieverlichting (foei) en vooral: beperkt radio- en pc-gebruik. Dat houdt tevens in: e-mail beperken, dus HOU HET KORT! En krijg je niet direct bericht terug, beschouw dan van onze kant de Scheepsberichten voorlopig even als antwoord en als informatiebron.
Op de Orion hebben ze al 2 dorades gevangen, dus nu er weer ruimte is in ons kielzog (daar hing de sleepgenerator) gooien wij ook maar eens een lijntje uit.
Niet veel wind dus we schieten niet hard op. Nog 1530 mijl te gaan.
Groeten, PJWM

zaterdag 21 januari 2006, 17.10 UTC
We zijn al drie dagen onderweg en over de zeekaart kruipen we de goeie kant uit. Elke dag wel een centimeter of twee dus dat schiet op. Het gaat lekker aan boord, na het onstuimige vertrek lijkt de "milkrun" dan toch werkelijkheid te worden. Afkloppen, want de weervoorspellers geven voor volgende week harde wind.
In Mindelo lagen we geankerd naast de Orion, een Breehorn 37 met een NL schipper en 1x US en 1x Malaysian crew. Omdat we ongeveer dezelfde kant op gaan (zij gaan naar Barbados) stelden ze voor elke dag radiocontact te hebben en dat is een gezellige afwisseling in ons tamelijk saaie oceaanzeilbestaan. Hun computer is een beetje kapot dus ze zijn blij met de weersinformatie die wij ze verstrekken, en verder gaan de gesprekken natuurlijk vooral over: wat eten jullie vanavond? De Maleisiër had een heuse take away in Londen dus we gaan binnenkort de beschikking hebben over een echt curry-recept. Maar vanavond eten we eerst nog cornedbeefragout met rijst en perziken.
Laatste etmaal 121 mijl afgelegd, nog circa 1640 te gaan.
PJWM

vrijdag 20 januari 2006, 16.00 UTC
Gisteren behoorlijk hard moeten werken. Het windversnellingseffect van Santo Antao was op 30 mijl afstand eindelijk niet meer merkbaar, maar toen kakte de wind ook wel in met schiftingen en al. Dus behoorlijk wat manoeuvres aan dek en zere knieën want het eelt van de trip Gomera-Sal is er al lang weer af.
Inmiddels hebben we onze oude genua 1 uit z'n winterslaap gewekt (had al 2 jaar geen licht gezien) want de combinatie van de #4 met de #2 was een beetje weinig. Vooral omdat de sleepgenerator ook nog een halve knoop opvreet. Dus we zeilen nu lekker met een vaartje van 5 knopen op Paramaribo af. Nog ca 1760 mijl te gaan.
PJWM

donderdag 19 januari 2006, 15.51 UTC
Vanmorgen om 11.30 vertrokken, uitgetoeterd door Fiddlesticks en Sortilege (die pas morgen vertrekken) en Ithaka (oppasproject van onze boatboy). Windvoorspelling NE4-5, maar we hebben iets van 7Bft momenteel. Miep poeiert over de golven en ligt voorop in het veld. Beetje nat zo nu en dan door overkomende zeperds en de barometer is in het afgelopen uur 4 mb gedaald... Al 25 mijl afgelegd, nog maar 1875 te gaan.
PJWM

zaterdag 14 januari 2006, 15.15 UTC
Is de navigator weer volledig operationeel, is er op de Atlantic een verzameling lagedrukgebieden die ons vertrek verhindert. "Ons" hogedrukgebied wordt er zodanig door platgedrukt dat het hier NE 6-7 Bft waait. Naar verwachting wordt het in de loop van komende week wat rustiger. Op z'n vroegst vertrekken we woensdag 18 en anders toch zeker wel donderdag 19 januari naar Paramaribo. We hebben er zin in!
Verder is het hier nogal lawaaiig, want verkiezingsstijd. Pick-ups met schallende luidsprekers of drumbands rijden doorlopend door het stadje om zieltjes te winnen voor deze of gene. 's Avonds feesten met oeverloze speeches en elke 30 seconden "Viva Cabo Verde". Levendigheid alom dus. Ter gelegenheid van de wederopstanding van P hebben we heerlijk langoest geheten in een restaurante muíto tipico. Het leven is hier goed!
Groeten, PJWM

donderdag 5 januari 2006, 16.00 UTC
Vertrek naar Suriname voorlopig gepland rond woensdag 11 januari. De redenen:
Op São Nicolao kun je niet uitklaren dus daarvoor moesten we in elk geval naar Mindelo op São Vicente. Volgens JW was het een schitterende tocht langs heel veel mooie onbewoonde eilanden, lekker zeilen, zonnetje, maar P lag benedendeks zielig te zijn met een ontstoken oog. Kwam alleen buiten om te reven of te gijpen.

Dat was de tweede reden om naar Mindelo te gaan, want dat is de hoofdplaats van de Kaap-Verden dus daar kan je de best mogelijke medische hulp krijgen. We lagen nog niet voor anker of P had de bijboot al opgepompt, motortje eraan gehangen en de patiënt werd afgezet op het strand. Boatboy Luís snelde hulpvaardig toe om me naar de policia maritima te brengen, maar nee: het ziekenhuis alsjeblieft. Met Luís als wandelende ambulance onderweg aan jan en alleman uitleg gevend over zijn belangrijke missie, waren we er in 5 minuten. En inderdaad: een heuse polikliniek, je betaalt 7 euro maar dan krijg je ook meteen een thermometer onder je oksel geduwd en je bloeddruk wordt gemeten. Dan mag je naar de dokter (dit alles met nog vele wachtsessies in de wachtkamer, Luís heel geduldig naast me om de gang van zaken uit te leggen). De dokter sprak geen Engels maar wel Spaans. Gelukkig had ie ook een zaklantaarn om flink mee in m'n oog te schijnen. Doorverwezen naar de oogarts en met een flesje druppels voor de nacht kon ik vanaf het strand via onze handheld marifoon (gekregen van Lex) JW op het moederschip oproepen, zodat hij per dinghy kwam aansnellen om me weer op te pikken. De volgende dag naar het "oogziekenhuis", ook weer een belevenis op zich. De gebruikelijke 7 euro voor het consult betaald en nu echt ingeschreven als patiënt woonachtig te Mindelo. De oogarts was het niet eens met de dokter van de eerste hulp en al helemaal niet met die druppels. Ze constateerde een hoornvliesontsteking plus een ontsteking in de achterste oogkamer, het was allemaal hartstikke ernstig dus ze ging meteen zwaar in de aanval. Oog open, zalf erin, 2 soorten druppels, dik verband erop en veel pleisters en dit alles 3x per dag en bovendien een prednison-kuur en na 2 dagen terugkomen.
Op de terugweg kwam ik bij de immigratie NL-ers tegen: Ton en Marjo Smit van de Odysseya. Ze vroegen natuurlijk wat er met m'n oog aan de hand was (zo'n opzichtig verband lokt vragen uit), bleek Ton oogarts te zijn! Heeft 's middags uitgebreid in m'n oog gekeken, de symptomen aangehoord en de voorgeschreven medicatie doorgenomen en hij vond het een prima behandeling; misschien een beetje overkill maar beter het zekere voor het onzekere genomen. We hoeven ons geen zorgen te maken en in de loop van volgende week kunnen we waarschijnlijk wel vertrekken.
We houden jullie via de Scheepsberichten op de hoogte.
PJWM
This e-mail service was powered by www.flexwindow.com Terug naar boven
Naar de index Log/Reisverhalen