Na diverse zware klussen in en rond het huis, was het hoog tijd voor ontspanning. Tenminste… als je rallyrijden ontspanning zou willen noemen, want eigenlijk is het vooral een spannend en stressvol gebeuren! Onze auto is weer tiptop in orde en heeft tijdens de Sol Adventure Rally begin oktober laten zien dat geen zandberg te steil is en geen kuil te diep. Onze monteur is trots op “zijn” baby!
Voorafgaand aan de Savannerally hebben we nog wat geoefend samen met nieuwe Nederlandse collega’s, geen wereldomzeilers maar veel zeldzamer: wereldomrijders. Met hun stoere en stokoude Landcruiser zijn Coen en Karin-Marijke in acht jaar van Nederland via het Verre Oosten naar Suriname gereden en ze hebben nog grootse plannen. www.landcruising.nl

Vrijdag 4 november was het zo ver: de Staatsolie Diesel Savanne Rally 2011. Lindy had vorig jaar zo genoten dat ze er dit jaar graag weer voor overkwam. Het is dan ook een groots spektakel met uitgebreide live tv-coverage. Heel Suriname is vier dagen lang aan de buis gekluisterd, net zoals men in Nederland is tijdens de Elfstedentocht. Maar liefst vijf (!) nationale zenders hadden hun reporters het bos in gestuurd om de rijders te filmen en interviewen en zo waren we regelmatig te zien op tv – waar we enorm veel leuke reacties op kregen.

Er waren 96 inschrijvingen dus ruim 200 rijders, vermeerderd met circa 150 mensen die ondersteunend werk doen: route-uitzetters, controlepostbemanning, catering, enz. Kortom, een hele organisatie.

De spetterende start op een bomvol Onafhankelijkheidsplein wordt voorafgegaan door een vlaggenparade waarbij de buitenlandse equipes met hun nationale vlag over het startplatform paraderen. JW vond het maar niets om zich als buitenlander te moeten profileren, maar toen iemand hem de Surinaamse vlag in handen drukte smolten zijn bezwaren tegen de vlaggenparade als sneeuw voor de zon.
 

De rally wordt altijd snel de binnenstad uit geleid om een nacht en drie dagen te crossen over soms nogal onbegaanbare wegen (nou ja, wegen?) in het Surinaamse binnenland. We hadden flink gestudeerd op de regels en het eerste traject reden we (voor het eerst in ons rallybestaan) in één keer goed en ruim binnen de tijd. Daarna begon het gelazer want als je even niet oplet, trap je in een van de vele “kisi’s”: addertjes onder het gras, en daarvan zijn er meer dan je denkt.
De Savannerally is geen snelheidswedstrijd. Het is een uitdaging voor auto en bestuurder die de wagen door ruig terrein moet loodsen zonder vast te lopen in zandhopen en blubber, maar vooral de bekwaamheid van de navigator is doorslaggevend. Het is de kunst om alle goede (er zijn ook foute, om je erin te laten lopen) onbemande routecontroles te vinden en de bemande routecontroles op het juiste tijdstip te passeren. Wij zijn het stadium van superkloot nog niet gepasseerd dus steken met ongeveer elke opdracht ons hoofd in een wespennest.
P deed dat ook letterlijk toen ze even wat bosschages ging inspecteren op eventuele greppels, en werd besprongen door 200 hitsige mannetjeswespen, zoals de voorzitter het bij de prijsuitreiking uitdrukte in zijn speech. Hoofd en rug zagen zwart van de insekten, paniek en gillen natuurlijk maar gelukkig waren er veel andere rijders in de buurt die meteen assistentie boden. “ROLLEN! ROLLEN!” werd geroepen waarop P zich in het hete zand wierp, hetgeen de grootste zwerm deed vluchten.
Vervolgens kwamen drie mensen aangesneld met zakken ijs om hoofd en rug te koelen, waardoor de ergste brand van duizend steken snel werd geblust. Dit in combinatie met een direct toegediende antihistaminetablet (handig dat er ook artsen meedoen) had als resultaat dat na de schrik ook de pijn snel weg was en P geen nare gevolgen van de wespenaanval ondervond. Een van de route-uitzetters was in de buurt en plaatste een geïmproviseerd DLW-bord (doodlopende weg) op de plaats des onheils. Geestig, omdat DLW-borden een vitaal onderdeel zijn van rallytechnische bewegwijzering.

Foto's 3, 4 en 4A by Coen Wubbels

Na de finish reden we even langs de monteur om onze stoer besmeurde auto te laten bewonderen en te vertellen hoe goed hij het had gedaan. De monteur had als autoliefhebber alles op tv gevolgd, wist dus ook van de wespen (want dit was natuurlijk weer een mooi item voor een interview in de live tv-reportages), en wist bovendien te vertellen dat 40 van de 96 auto’s pech hadden gehad. Hij was apetrots toen bleek dat wij niet tot die categorie behoorden.

Maar pech komt toch, echter voor ons uitstekend getimed want op de dag na de rally, nadat we Lindy hadden afgezet op Zanderij kregen we een lekke band. De duisternis viel net in en JW kreeg het reservewiel niet van z’n socket omdat we het juiste gereedschap bleken te missen; fluks de monteur gebeld en die kwam onmiddellijk aangesneld. Wat een geweldige man! De volgende dag vier nieuwe sloffen en de oude dame bleek dat cadeau zeer te hebben verdiend want tot onze verrassing wonnen we de eerste prijs in onze klasse!