Zeilend vanuit Trinidad zat de wind absoluut in de verkeerde hoek en we vertrokken ook nog met springtij, dus Grenada was met geen mogelijkheid te bezeilen. Daarom gingen we na 32 uur ploeteren hemelsbreed slechts 120 mijl verderop voor anker bij Mayreau en vandaar kruisten we verder naar Bequia. De volgende dagen kromp de wind nog veel verder, hetgeen zeer uitzonderlijk is voor de tijd van het jaar, zodat we besloten van de nood een deugd te maken en betere wind af te wachten.

Port Elizabeth is de “hoofdstad” van Bequia; fleurig en aantrekkelijk maar we zijn er al zo vaak geweest (de ankerbaai is namelijk perfect)  dat wat ons betreft de verveling al lang heeft toegeslagen. Sailor’s pubs, delishops en arts & crafts; het is een toeristenparadijs en als bijkomend hinderlijk verschijnsel opeens een centrum van godsdienstfanatisme. Van de rasta’s heeft niemand ooit last, maar nu worden we elke avond getrakteerd op gillende dominees die we helemaal op onze boot kunnen horen - en we liggen ver van de grote drukte.

Dus wat te doen je als je voor de zoveelste keer op Bequia bent? Maar eens het busje gepakt (9-persoons en toch konden er 18 mensen in) naar Paget Farm, een slaperig vissersdorpje aan de zuidkust waar toeristen niet komen. en

 

Jammer voor hen en een verademing voor ons, want Toko serveert in “Step Down” (je moet letterlijk een trapje af naar de zee) niet alleen ijskoud bier maar ook verrukkelijke vis, schaal- en schelpdieren die ongeveer op zijn erf worden gevangen. Toko weet ook nog interessant te vertellen, bijvoorbeeld over hoe de walvisvangst hier in zijn werk gaat. Bequia is van oudsher ingesteld op whalen en nog steeds varen ze met zes man uit in een 20-voets zeil/roeiboot, om walvissen van 3x de bootlengte te harpoeneren. Het aantal walvissen dat per jaar mag worden gevangen is gebonden aan een limiet en handwerk verplicht. Het is altijd een waar gevecht en als het dier is geharpoeneerd, boren ze een verticaal gat door neus en kin. Daar gaat een touw doorheen waarmee de walvisbek stijf wordt dichtgebonden zodat er geen water in de buik kan komen, want dan verdwijnt de vangst naar de bodem. Vervolgens worden hulptroepen met een grote boot gebeld om het dier op te halen, want een roeiboot van 6 meter krijgt zo’n beest van vele tonnen natuurlijk nooit aan land gesleept. Als de buit binnen is, gaan de barbecues aan want de beste biefstuk kan niet tippen aan verse walvissteak, zegt Toko. Overigens is de telefoon een onmisbaar modern hulpmiddel bij de voorts traditionele walvisvangst want als Toko een walvis ziet spuiten, belt hij zijn makkers die op zee zitten zodat die er met hun zeil/roeiboot naartoe kunnen snellen.

Samen met vrienden togen we nogmaals naar “Step Down”, deze keer voor een dineetje en nu gingen er 20 personen in het busje. Liefst had Toko ons walvis voorgezet maar ook hij heeft de dingen nu eenmaal niet in de hand en die dag hadden de whalers drie walvissen verspeeld. Maar hij verraste ons met haai, lambi (woont in zo’n reusachtige roze schelp) en... zeeschildpad. Lijkt qua smaak en textuur op een fijn soort rundvlees en is erg lekker. Toch zullen schildpad en walvis niet op ons dagelijks menu komen te staan omdat we vinden dat dit van oudsher local food is en wij als toeristen niet het recht hebben deze dieren te eten (net als in Suriname leguaan, aap en landschildpad).

Ook namen we de ferry naar St.Vincent want vrijdag is marktdag in de binnenstad van Kingstown, die gekenmerkt wordt door galerijen die de stad enige allure zouden moeten verlenen, maar helaas niet echt gelukt. In elk geval konden we verse groente en fruit inslaan, en een broodje of roti eten bij Mr.Mac, met zijn glimmende Amerikaanse Mac Snack-car en zijn keurige presentatie. Het werden een roti èn een broodje, en heel braaf een limejuice maar toen we zagen dat er ook heel andere drankjes uit die snackcar kwamen... een gin & tonic met ijs. Want we zijn natuurlijk wel in het paradijs en genieten met volle teugen.
Bequia revisited was een werkelijke her-ontdekking met Toko’s toko als belangrijke trouvaille, en daarmee staat het eiland opeens weer hoog genoteerd op onze lijst van favoriete Caribische bestemmingen.