Intussen zijn we lid geworden van de eerste en enige WSV Suriname, bestaande uit drie bootjes aan een piepkleine, gammele want zelf in elkaar getimmerde verenigingssteiger aan de Surinamerivier, op 3 km afstand van ons huis. Het vlaggeschip is een Beneteau First 30; dan ligt er een Victoire 22 en een ouderwets kruisertje van <6 meter. En straks misschien ook weer onze Sabaku.
Zij heeft vele mijlen afgelegd binnen deze wsv, en diverse keren het 10 mijl buitengaats liggende lichtschip (dat inmiddels op het droge staat) gerond. Met in haar kielzog een 420 en een 470, die voor de laatste lichtboei toch maar teruggingen bij gebrek aan kompas want land is daar al lang niet meer in zicht.
Gelukkig voor Sabaku dat zij van ons de status ”oude dame” heeft gekregen en aan dit soort roekeloos gedrag niet meer wordt overgeleverd.

Surinamers bekijken het zeilen dus wel een beetje anders. Ook bij gebrek aan materialen, want de bootjes dateren uit de jaren ’70, toen de Nederlanders hier nog de overhand hadden en als expats have en goed en dus ook hun zeilboten Suriname binnen sleepten. De zeilboten zien er inmiddels behoorlijk haveloos uit, lekkages bij de vleet en de zeilers doen hun best om met beperkte middelen en budget hun boten op te knappen. Maar ze hebben een hoop lol en het saamhorigheidsgevoel is enorm.

Zo hadden ze zich al afgevraagd waar Sabaku toch was gebleven, niet alleen uit nieuwsgierigheid naar de boot maar vooral omdat ze de trailer nodig hadden, want het was de enige trailer in de vereniging. Gelukkig dus maar dat ze nu weer terugkeert in de gelederen.
 

JW is de boot nu helemaal aan het opknappen. De romp is helemaal opnieuw ingepakt in glas/epoxy en nu legt hij er een nieuw dek op.

En P is ook aan het werk want helpt in het bedrijf van Viviane. Zander en Ira (haar zoon en schoondochter) zijn namelijk op impuls-vakantie in Nederland – overigens met medeneming van Rita want heel toevallig vlogen ze precies op de datum dat Rita legaal poot aan Nederlandse grond mag zetten, drie maanden na de serologische test. En nu heeft  P als vakantiebaan een deel van Ira’s werk overgenomen en rijdt rond in een pick-up van Tropical Landscaping. Aan- en afvoer van planten uit de kwekerij naar de winkel in Paramaribo, distributie van tuingereedschap over de diverse projecten waar Vivianes tuinlieden aan het werk zijn, afleveren van planten op diverse lokaties... Klinkt makkelijk maar in Suriname is het niet echt gebruikelijk om als adresaanduiding een straatnaam plus huisnummer te hanteren. Hoewel het snel verbetert moeten nog veel straten het doen zonder naambordjes en op slechts 10% van de huizen staat een nummer. Dus over de brug bij de derde Japanse graspol links, eerste sneeuwstruik rechts en dan is het bij die palmen. ??????? Al die rijke buurten waar Viviane haar business heeft, zijn vergeven van Japans gras; sneeuwstruiken zijn gemeengoed, om maar niet te spreken van palmen.

En dit alles terwijl Rita aan het wintersporten was in Nederland! Gelukkig had ze intensief getraind in onze koelkast, dus we konden haar met een gerust hart laten gaan.

En toen kwam Oud & Nieuw. Een daverend knalfeest in Paramaribo, waarbij een totale lengte van 1,7 km “pagara” werd afgestoken: een meterslange sliert rotjes. Dat feest begint om 12 uur ’s middags want het is een feest van de werkgevers voor de werknemers: het einde van de laatste werkdag van het jaar. En elk bedrijf en elke winkel steekt zijn eigen pagara af. Dit wel om de beurt, zodat de omstanders er uren van kunnen genieten. Oordopjes zijn geen overbodige luxe en de rookontwikkeling is enorm.
Voor de in-crowd was er een daverend dansfeest bij modezaak Galaxy en optiek Ninon, die ons letterlijk een blik gunde op 2011. In Suriname is het geen feest zonder eten dus er was rijst met bruine bonen en de borgoepunch vloeide rijkelijk.

Feest mee en bekijk de film! (11,63 Mb)

De feitelijke jaarwisseling vierden we bij Vivianes ouders, in stijl met hele echte champagne en crème brulée, een traktatie in Suriname. Daarna nog een afzakker bij Viviane en tot slot vielen we in de armen van diverse buren die gezamenlijk een tafeltje hadden opgezet op de inrit van de buurman drie huizen verder, Kuldipsingh, een van de grootste ondernemers en rijke stinkerds in Suriname. En zo waren we om 5 uur thuis en is 2011 voor ons in stijl begonnen.

En wanneer gaan we nou eindelijk weer zeilen?
Binnenkort! Nu Rita naar Nederland is en als Ira en Zander eind januari terug zijn, staat niets ons meer in de weg.
Overigens zal dit misschien een van onze laatste seizoenen worden met Miep, want we hebben besloten de boot te verkopen. De reden is dat onze bezigheden alleen maar toenemen, en de hoeveelheid tijd die we overhouden voor de boot staat niet in verhouding tot de jaarlijkse structurele lasten van een jacht op Trinidad. Maar het is nog niet zo ver en de volgende update komt gewoon vanuit het Caribisch gebied.