De SOL Adventure was nog maar een vingeroefening voor het echte werk: de Staatsolie Diesel Savannerally. Een prestigieuze rally, internationaal beroemd met deelnemers uit Frans-Guyana, Trinidad & Tobago, Aruba, Nederland en de U.S. Met honderd auto’s dus 200 rijders, plus nog eens ruim 200(!) mensen van de organisatie is het een groots evenement en in Suriname hoort daar wel een feestje bij met vlaggenparade. De spectaculaire start was op vrijdagavond en het eerste traject moesten we doorrijden tot zaterdagmiddag, hetgeen betekent dat iedereen op zaterdagavond gevloerd is. Daarna werd er alleen overdag gereden om fris te zijn voor het feest met live band op de zondagavond. Hoewel het de vraag is hoe fris iedereen dan nog is want er werd wel steeds vroeg gestart en op de maandag moesten we nog weer al rallyrijdend naar de finish. Al met al een zware beproeving, waaraan JW, die de pest heeft aan verveling op de achterbank, toch liever niet meedeed. Met als voordeel dat Rita niet 3 dagen in haar uppie binnen hoefde te zitten.

Juist toen JW dat besluit had genomen belde P’s nicht Lindy met de vraag of ze eventueel kon meedoen met de savannerally... Heel erg gezellig natuurlijk en extra welkom omdat ze veel meer ervaring heeft dan wij.

De Savannerally was zwaar. Er was al aangekondigd dat hij veel weg zou hebben van een Camel Trophy en dat was niet overdreven. Het eerste traject voerde ons helemaal naar Moengo en daarna door vele plassen en over enkele door de SARK gebouwde bruggen door de bossen naar Blaka Watra, het voormalige ontspanningsoord van Jopie Pengel waar je heerlijk kunt badderen in het zwarte water. De volgende dag, na op lokatie gebakken eitjes, staken we de Surinamerivier over op door sponsor Haukes ingezette pontons (die overigens ook twee tankwagens van Staatsolie naar Blaka Watra hadden gebracht om deelnemers van brandstof te voorzien) en werd de rally voortgezet in meer open savannegebied.

Leuke opdrachten en we brachten het er blijkbaar goed van af want de hoofdklassers begonnen ons te volgen. De voorzitter prees ons om de speciale nieuwe techniek die we introduceerden, namelijk niet als een dolle door het struikgewas rijden op zoek naar een bordje met een letter erop, maar even uitstappen en te voet het ding vinden. Veel sneller, maar niet erg Surinaams want een Surinamer komt zijn auto niet uit.

De tweede nacht kampeerden we op Overbridge aan de Surinamerivier en we zegenden onze ouderwetse katoenen kampeertent, een opvallende verschijning tussen de nylon koepeltentjes.

De band was geweldig, het dansen uitputtend en de nacht was te kort, al was de start uit mededogen met mogelijke hoofdpijngevallen wat later dan anders.

Tijdens een zware rit door het bos kwamen we (met vele andere auto’s) goed vast te zitten in de blubber en de voorste moest steeds nummer 2 eruit trekken. Wij hadden startnummer 51 en vanaf nummer 10 waren de problemen ontstaan op die plek, zodat zo’n 80 auto’s geholpen door teamgeest en improvisatietalent door deze hindernis heen werden gesleept. Het was doodjammer dat er geen filmploeg stond (de rally was overdag namelijk continu live op tv te volgen) maar P heeft een stukje gefilmd.

Filmpje Savannerally (6,34 Mb)

En qua tv-coverage bedienden we de kijkers vervolgens toch ruimschoots toen we door een soort meer moesten rijden, waarbij onze voorganger behoorlijk diep wegzakte. Aanleiding voor P om uit te stappen en voor de auto uit te waden, op zoek naar hogere grond. Waarop de tv-verslaggevers natuurlijk onmiddellijk toesnelden om live te verslaan wat die gekke bakravrouw deed!! De Hollandse rallytechnieken gaan beroemd worden in Suriname, zeker nu we eerste zijn geworden in onze klasse!