“Wat!” reageerde onze automonteur geschokt toen hij hoorde dat we meededen aan de savannerally. “Deze auto gaat breken hoor!” We konden hem geruststellen want we stapten opnieuw in bij Nicolien.

Rijden in de savanne is off the road. Daar kan onze auto best tegen, maar off the road rally rijden is een heel ander verhaal want de bredere wegen mogen dan goed begaanbaar zijn (hoewel wat stoffig), je kunt niet even omrijden als een pad in de savanne je niet bevalt. Dat kan punten kosten!
De savanne is behoorlijk onbegaanbaar, zelfs in de droge tijd. Kuilen en diepe plassen alom en sommige “wegen” zijn net drooggevallen rivieren want in de regentijd in bezit genomen door zware waterstromen. Dus weten wat je doet, geconcentreerd rijden met één wiel in de ex-geul en één op de bedding (die zich om het nog lastiger te maken nu eens links bevindt en dan weer rechts, dus je rijdt regelmatig met 1 wiel in het niets) en hopen dat je niet omkiept. Een hele uitdaging voor auto’s en chauffeurs.

Onze eerste buitenrit was een oefendag. Ja dag, want om het extra moeilijk te maken worden de savannerally’s grotendeels ’s nachts gereden. Zoals de SOL Adventure Rally waar we twee weken later aan meededen: start zaterdagavond om 21.00 uur met veel bombarie en een tv-presentator die elke equipe interviewde (het in de microfoon babbelen behoort tot de taken van de navigator), en finish om 15.00 uur de volgende dag.
Je krijgt luchtfoto’s en handgetekende kaartjes met of zonder (!) schaal voor je snufferd en moet aan de hand van oriëntatiepunten zoals kruisingen van wegen en bosjes (en daar zijn er nogal wat van), een bepaald punt zien te vinden. Een kompas is een must en een meterteller ook.

De oefendag was georganiseerd door enkele cracks, die het belangrijk vinden dat nieuwelingen goed beslagen ten ijs komen. Ze kennen de savanne op hun duimpje maar daarover scheppen ze niet op; integendeel. Ze motiveren je doorlopend en staan terzijde met raad en daad.

Rallyrijden in de savanne is extreem en niet voor watjes. Bovendien is het moeilijk navigeren want punt X mag dan volgens de rallyleiders heel duidelijk zijn bij een bepaalde samenkomst van “wegen” (zandpaden) waar twee Mauritiuspalmen staan, wij zagen overál wegen en palmen en al snel zie je door de bomen het bos (of de weg) niet meer en ben je je richtingsgevoel totaal kwijt. En verdwalen is niet het enige gevaar, je moet ook op je hoede zijn voor savannebranden! En tegenliggers want iedereen rijdt kriskras en enkele deelnemers in de hoofdklasse lijken niet bang voor een frontale botsing op een zandpad. Veel wegen zijn al te smal voor één auto, laat staan twee naast elkaar.

Vrijwel alle rallywagens zijn dan ook voorzien van een “car wrap” = totale beplakking tegen het krassen. Ziet er meteen ook verschrikkelijk cool uit. Nicolien heeft haar auto ook beplakt maar transparant vanwege haar diplomatieke functie. Ze ging er helemaal voor, stortte zich resoluut in kuilen en diepe plassen en had er totaal geen problemen mee om haar splinternieuwe Prado bloot te stellen aan krassende takken en zwiepende lianen, want de savanne is deels open terrein en deels bebost. Het bos is overigens prachtig, veel mooier dan oerwoud want meer gevarieerd.
 

Tijdens de oefendag liepen we één keer compleet vast want de regen had een waanzinnige kuil middenin een smal bospad uitgesleten en daar kwamen wij met die grote auto pas langs nadat JW enkele struiken had weggekapt. Gelukkig waren we zo slim geweest om een houwer (machete) mee te nemen. Het stelletje stoerdoende Nederlandse ingenieurs vlak voor ons (hier aan het werk aan een brug die over de Coppenamerivier wordt gebouwd) was zichtbaar onder de indruk. En door de Surinaamse collega’s wordt JW nu tenminste ook voor vol aangezien: “Dat heeft ie vaker gedaan zo te zien,” was het commentaar.

Tijdens de eerste echte rally zijn we godzijdank nergens vast komen te zitten en bij enkele zware hindernissen kregen we zelfs een beetje advies want op de probleempunten houdt iemand van de organisatie een oogje in het zeil. De inzet van deze mensen is werkelijk geweldig. Rijden ze niet mee dan zijn ze vrijwilligers als controlepost, een zware taak in de verzengende zon.
Het is onvoorstelbaar hoeveel voorbereiding er in zo’n rally zit, want we constateerden dat twee weken na de oefendag het rallygebied er veel netter uitzag: omgevallen bomen weggehaald, gevaarlijke takken gekapt, onbegaanbare stukken afgezet, enkele wegen waren opgeknapt met een bulldozer en ze hadden zelfs twee bruggen gebouwd. En aangezien deze lieden vol grappen zitten waren er ook wat extra hindernissen aangelegd. De uitgezette routes zitten vol listige trucs en grappen want humor staat hoog in het vaandel bij de SARK. En lekker eten: ’s nachts cassavesoep en hotdogs, ontbijt met broodjes bakkeljauw en kippenlever, Javaanse lunch, een Hollands huzarenslaatje tussendoor, Creoolse gerechten bij de finish en doorlopend gekoelde drankjes met ijs. Super!

Lees verder op de volgende pagina