De afgelopen tijd werden we een beetje geplaagd door tegenslag: overstromingen, blikseminslag en bureaucratie.

Twee keer per jaar is de springvloed na nieuwe maan hoger dan gemiddeld. En nu was hij extreem! De schade in Suriname was enorm, vooral in het westelijk kustgebied waar groentenoogsten compleet zijn verwoest door het brakke water dat eroverheen spoelde. Vele huizen stonden onder water en ook onze tuin stond helemaal blank. Gelukkig kwam het water nog net niet ons huis binnen, dankzij het feit dat we de grond rond het huis hadden opgehoogd tijdens de renovatie.

En toen het water zich had teruggetrokken, werden we getroffen door blikseminslag! Het was een geweldige klap, P zat aan de computer met haar hand aan de muis en heeft nog dagenlang last gehad van dooie vingertoppen. Het scherm van de laptop was meteen zwart en het modem stond te vonken. Ook de telefoon was doorgebrand, de tv-tuner die aan de laptop was gekoppeld en zelfs de afstandsbediening van de airco in onze slaapkamer had het begeven. Gelukkig zijn wij niet van die luxe mensen zoals onze buurman, die benevens zijn computerspul continu vier airco’s heeft draaien plus een breedbeeld-tv, dus wij konden met de airco op “manual” nog gekoeld naar bed die nacht. Intussen zijn we natuurlijk weer helemaal online en up-to-date.

Dit type onheil is moeilijk te voorkomen, maar als rasechte Hollanders gingen we meteen aan de slag om ons huis van nieuwe overstromingen te vrijwaren. Het rivierwater stroomt onze tuin in via de sloot voor ons huis, die in verbinding staat met de Surinamerivier.

Natuurlijk hebben de Hollanders indertijd wel sluizen gebouwd, maar die worden op z’n Surinaams onderhouden en werken niet of nauwelijks meer. Dus we moesten zelf aan de slag.
Samen met Wensly maakte JW een plan om de sloot deels dicht te maken en een waterkering te bouwen zodat het resterende deel van de sloot niet meer ons terrein kan bereiken. De kokers werden door een keurige truck met hijskraan afgeleverd en Wensly kwam met drie “handlangers”.
Helaas bleek de sloot een ergere blubberzooi dan verwacht zodat er een graafmachine aan te pas moest komen. Intussen timmerden de mannen een fundering voor de kokers zodat die ook met de machine geplaatst konden worden, want we hadden hem voor een halve dag gehuurd. Zand erover en klaar. Plus een waterkering gebouwd voor het nog openliggende deel van de tuin. Wij zijn klaar voor het volgende extreem hoge springtij.

Waar we nog niet klaar voor zijn, is het komende zeilseizoen. Ons plan was: de katten verzorgd thuis laten. Maar nu Roberta er niet meer is, kunnen we Rita niet in haar eentje achterlaten. Bovendien zijn we als de dood voor die gevaarlijke weg voor onze deur. Rita meenemen naar Trinidad is onmogelijk want de "staking" van de quarantainedienst blijkt overheidsbeleid en er gaat geen huisdier in of uit.
We hebben druk gezocht naar een (tijdelijke) verblijfplaats in Suriname, maar dat is niet gelukt. De meeste mensen hebben wildverscheurende waakhonden en Surinamers houden absoluut niet van katten, behalve als aas om te hengelen.
Blijft over: Nederland. De reis heeft veel voeten in de aarde: stress voor Rita en papierwerk en vaccinaties voor ons; vooral de rabiësvaccinatie en het bijbehorende bloedonderzoek dat in Nederland moet worden verricht.

Rita’s nieuwe thuis staat in Meppel, in een rustige woonwijk aan een doodlopende straat. Haar nieuwe vrienden zijn Feyka, Sjaak en Frits. Feyka is een Duitse herder van ongeveer 1 jaar oud en ze is al bijna de beste speurhond van Nederland. Sjaak is een dikke rooie kater en de oude Frits (bijnaam dikkop) is voornamelijk wit met grijze vlekjes. Haar nieuwe personeel zijn Jeannette en Peter van Mechelen, en zo blijft Rita toch een beetje in de familie want Peter was P's buurjongen en beste speelkameraad toen we in Meppel woonden (1965).
Dus straks jaagt Rita niet meer op vleermuizen, kakkerlakken, kikkers, leguanen, hagedissen, ratten, krabben en zeeschildpadden die de kop opsteken naast de boot, maar misschien verschalkt ze nog wel eens een vogel of een muis. En haar nieuwe Nederlandse naam wordt... Miep! Wel mooi voor een zeewaardige poes (ruim 2000 zeemijlen achter de kiezen) die is geboren op de verjaardag van Dolf, de ontwerper en bouwer van grote Miep.

Helaas wordt Rita pas drie maanden na de bloedtest in Nederland toegelaten, dus we zitten nog even vast in Suriname en ons zeilseizoen is uitgesteld tot januari 2011 of zelfs later; afhankelijk van hoe snel we iemand vinden die haar kan en wil meenemen. Dus we moeten ons in de tussentijd op een andere manier zien te vermaken. Gelukkig is er genoeg te doen in Suriname! Zo nodigde Viviane ons uit voor een dagje “wandelen” te Colakreek, waar haar oom en tante een huis hebben. Bovenstrooms van het resort, dus rust en schoon water. Het was een fantastisch gezellige dag, met veel “baden” en babbelen, een barbecue (op de voorgrond Vivianes moeder) en overstroomd met borgoe-cola. Zoals het hoort in Suriname.