Kennelijk zijn we populair als wedstrijdbemanning. Deze keer gingen we aan boord bij Nicolien, in haar vette spiksplinternieuwe Toyota Prado Landcruiser met CD-nummerplaat, dus we vielen niet weinig op. We ontmoetten Nicolien op een feestje en het klikte meteen. Ze had ingeschreven voor de stadsrally en toen haar navigator opeens halsoverkop uit Suriname vertrok dacht ze meteen aan ons want zeilers kunnen vast ook wel navigeren in een auto. Goede gedachte en we gingen er enthousiast op in.
 
Ach leuk, een puzzelrit, dachten we maar dat viel tegen want een autorally is inderdaad een puzzelrit, maar dan wel eentje die een hoop denkwerk vereist. En geheugen, want er is een boek vol regeltjes en als je die niet in je hoofd hebt kom je helemaal nergens. Met het geheugen van P is nog steeds niet veel mis dus terwijl JW zich achterin ontfermde over de catering, zaten de dames voorin en probeerden wijs te worden uit de opgaven. Deze bestaan uit routebeschrijvingen in een soort geheimtaal, bol-pijldiagrammen en “stripkaart” (beide abstracte weergaven van opdrachten), alle met hun eigen variaties en “systemen”, kaartlees-, kaartconstructie- en (lucht)fotoritten, pfff.

Nicolien was de captain dus die reed en navigeerde samen met P. JW was uitkijk want die heeft haviksogen en langs de route staan ook nog allerlei borden en vlaggen bij controlepunten waar je letters moet noteren, enz. De route was bovendien bezaaid met instinkers, die je dus juist niet moest noteren. Wedstrijdzeilen is een makkie, vergeleken bij dit!
En dan startten we nog wel in de B-klasse, beginners. De officials waren allemaal reuze aardig en behulpzaam, want ze wisten dat we novices waren. De Surinaamse Auto Rally Klub (SARK) organiseert nog veel meer rally’s, maar juist deze is de allermoeilijkste van de hele serie!

We waren dan ook bekaf aan het eind van de rit en ook best wel een beetje trots dat we nog een enigszins serieus werden genomen tussen al die stoere all-over met reclame beplakte 4-WD’s.

We maakten natuurlijk hartstikke veel fouten, maar toch verrichtten we enkele opdrachten vlekkeloos waar meer geknijste equipes de fout in gingen. Dus er is hoop en we gaan beslist vaker meedoen. Tenminste als Nicolien ons weer wil hebben. Op het programma staat ook een rit door de savanne...
De start was vanaf 0700 uur. Het startcomité verrichtte precisiestarts: elke minuut één auto en je kreeg je routeboek exact 5 minuten voor je start. Serieuzer kan niet. Wij hadden startnummer 41 en startten om 07.41 uur precies. In het begin liep het gesmeerd maar opeens kwamen we er achter dat we totaal verkeerd zaten. En zo ging het vaker die dag. Ook waren er een aantal situaties waar we niet uit kwamen, maar we waren niet de enigen want tijdens de lunch werd er ook door de cracks verhit gediscussieerd. (Net als na een zeilwedstrijd.)
De organisatie was trouwens perfect. De rit, de opdrachten en de presentatie ervan, de controleposten, en niet te vergeten het eten want Surinamers doen niets zonder dat er gegeten wordt. Dus bij de start koffie, sinaasappelsap met ijs en broodjes, als lunch rijst-kip en lasagne! (overigens voortreffelijk) en ter afsluiting (met op de achtergrond de gerestaureerde kathedraal van Paramaribo) rijst, kip, pom, pastei en kouseband. Fantastisch en petje af voor de SARK en haar sponsors.
   

We hebben weer gezinsuitbreiding. Deze keer in de tuin, en ondanks Rita. In onze avocadoboom woont een heel erg schattig kolibriegezinnetje, d.w.z. alleenstaande moeder met twee kids.
Het nest van een kolibrie is niet zomaar een vogelnest. Een gewoon vogelnest is gemaakt van takjes en staat los in de holte van een boomtak, terwijl de aanstaande kolibriemoeder haar nest zorgvuldig vast”weeft” tussen twee takjes. Daarvoor gebruikt ze spinrag en het geheel ziet eruit als een ijzersterke constructie. Het nestje is piepklein (doorsnee 45 mm); het is zacht en donzig en als finishing touch beplakt met stukjes blad en mos om het nog onzichtbaarder te maken.

We dachten eerst dat het nest verlaten was, maar na twee weken waren de eitjes verdwenen en lag er iets onduidelijks op de bodem van het nestje, waarvan we vreesden dat het – bij gebrek aan verzorgende moeder, want we zagen haar niet meer - twee babykolibries waren, door de zon uitgebroed en de wiegedood gestorven. Maar nee, een week later was het bruine hoopje groter geworden en het bewoog! Voor Rita zijn het eenhapscrackers dus P ging alleen even kijken als ze lag te slapen. De kolibrietjes groeiden langzaam maar na twee weken glinsterden hun oogjes en haartjes werden veren. En na nog een week vlogen ze uit.

De vorige keer stond de Surinaamse Taalrubriek in het teken van Roberta, die was “geslagen” door een auto. Maar “slaan” heeft hier meer betekenissen. Wij “slaan” bijvoorbeeld liever met de glazen: klinken. En als ze hier slaan in de Nederlandse zin des woords, dan is het iemand “aftakelen”, “klappen” of zelfs “kappen”, zoals Mboetoe zegt omdat hij niet met P durft te dansen: “Willem gaat me kappen”. Maar ze noemen het ook vaak “rammelen” en dat is wat in Nederland honden doen met een lege voerbak. En Rita ook.