Zoals de meesten van jullie weten waren we in mei in Nederland. Bij aankomst werden we overweldigd door de schitterende bloesempracht waarmee de bomen waren beladen, het mooie koele zonlicht, de prachtig gerestaureerde oude panden in de grote steden (in Nederland is veel veranderd en verbeterd sinds ons vertrek – behalve de files en de kwaliteit van de televisie), al onze vrienden die ons hartverwarmend ontvingen; en door de verschrikkelijke kou. Want na twee dagen mooi weer daalde het kwik opeens naar <10°C, met regen en harde wind dus guur, niet zo’n pretje voor tropische vogels zoals wij.
Gelukkig hadden we genoeg leuke dingen te doen, met als hoogtepunt de “Ballonfokwedstrijd” (traditioneel met Hemelvaart georganiseerd door de wedstrijdgroep waarin we met Miep ook altijd zeilden) waarvoor we waren uitgenodigd door onze vriend Miel. We waren trouwens niet alleen welkom op zijn boot, hij deed er ook nog eens een luxueus appartement bij (zodat we nu eindelijk kunnen omgaan met zo’n futuristische aan alle kanten sproeiende douche), een telefoon en een auto met Tomtom. Als tegenprestatie zeilden we Miel gedurende die vier koude maar mooie zeildagen naar de tweede plaats overall (3-2-1-2), en hij is nu een prijzenkast aan het timmeren die we misschien volgend jaar al verder kunnen vullen.
Boodschappen doen in Nederland vonden we een crime: te veel keus. Met name het assortiment van Albert Heijn is in onze ogen genant overdadig en op de kleintjes wordt niet meer gelet; integendeel, er wordt een lifestyle opgedrongen die mijlen ver van ons bed is; voordat wij wijnen gaan kopen die Fat Bastard heten, of Arrogant, moeten we wel heel diep zinken. Geef ons maar een eerlijke buurtsuper. 

We hebben natuurlijk toch veel boodschappen gedaan, want in Suriname is wel veel te koop, maar niet alles. Daarom stuurden we twee grote dozen per zeepost achter onszelf aan, voornamelijk gevuld met glasmat en epoxy (voor de Vrijheid), en boeken. Omdat we hierop moesten wachten konden we niet meteen aan de slag, wat goed uitkwam en rustig te acclimatiseren om na alle kou in Nederland de Surinaamse hitte te kunnen weerstaan. In afwachting van hun sterilisatie mochten de poesjes niet naar buiten, wat ons acclimatiseren niet makkelijker maakte: twee weken lang alle ramen dicht, want zo lang duurt het herstel van zo’n operatie. Zou het in die periode Prinsjesdag zijn geweest, dan hadden ze met hun lampekapjes Beatrix beslist naar de kroon gestoken.

De dozen arriveerden binnen drie weken en toen konden we beginnen met het glas-epoxywerk aan de Vrijheid. Eerst de romp, waarvoor de boot moest worden omgekeerd. Volgens tekening behoort de romp 185 kg te wegen, maar er waren vijf sterke mannen voor nodig om hem om te draaien. Suriname is een houtland: de traditionele huizen zijn van hout dus mensen groeien op met hout, denken in hout en doen in hout. We hebben onze Sabaku niet kunnen wegen maar als Wensly zegt dat de romp ongeveer 250 kg weegt, betwijfelen we dat niet. Bovendien is de romp bij de bouw al in een laag glasmat gezet, die ook weegt.
Zodoende hadden we op een zondag op Domburg alle sterke mannen verzameld en onder leiding van Wensly werd de klus in een ommezien geklaard. Terwijl iedereen eigenlijk naar het WK-voetbal moest kijken... Gelukkig was het geen Brazilië- of Oranje-dag, want dat zijn de landen waar ze hier voor “kraken”. In die volgorde dus ook. Daarna natuurlijk bier en borgoe-cola en het gesprek van de dag is voetbal en politiek. Vooral nu Bouterse de meerderheid van de stemmen heeft gekregen en toch niet in de regering komt omdat de andere partijen niet met hem willen regeren. Opmerkelijke parallel met Nederland...

En toen kon het echte werk beginnen. Althans het was voornamelijk JW die werkte, want P kon even niet bewegen na opnieuw een cortisoninjectie vanwege haar zeurende hielspoor - hetgeen uitstekend combineerde met het volgen van Wimbledon. De nogal hobbelige bodem van de Vrijheid werd geschuurd en uitgevlakt met epoxyplamuur, en samen beplakten we de romp met glasvezel (280 en 160 g/m2) en epoxy. Vervolgens het twee-componenten verfsysteem. We hadden keus uit maar liefst twee merken: Hempel en Jotun. Allebei alleen verkrijgbaar in verpakkingen vanaf 5 liter, het leek een beetje veel voor zo’n klein bootje maar achteraf hebben we alles gebruikt. De keus viel op Jotun want die was niet alleen fractioneel goedkoper maar belangrijker: het verkooppunt was niet aan de andere kant van de stad. Omdat we zo’n grote hoeveelheid primer hadden, leek het handig om niet meteen te beginnen met plamuren maar eerst twee lagen primer op te zetten, die glad te schuren en de resterende oneffenheden weg te werken met epoxyplamuur. Vier lagen lak erop en een maand later konden we de boot opnieuw omkeren en verplaatsen, waarvoor de sterke mannen weer kwamen. JW had intussen een muurtje van het terras weggebroken zodat we nu een overdekte botenstalling aan huis hebben. Wel praktisch i.v.m. de regentijd.

De poesjes hadden hun eigen WK-voetbal met vleermuizen, kikkers en kakkerlakken. Het is het leukst als de “bal” zo lang mogelijk blijft leven, dus de kakkerlak blijft favoriet. Ook bij P, want die moet de resten elke dag opruimen en in tweeën gehakte reptielen geven smerige slijmsporen op onze glimmende houten vloer, veel viezer dan zo hier en daar een vleugel, poot of voelspriet. Maar ons huis is wel lekker opgeruimd nu.

Over knappe dieren gesproken, inktvissen Paul en Pauline en de groene parkiet hebben een Surinaamse concurrent in de vorm van Jacqueline, het vogeltje van Mboetoe, dat de uitslag zou voorspellen door op de finaledag om 5 uur ’s morgens wel/niet te zingen. Of ze haar snavel inderdaad dicht hield weten we niet want Mboetoe ging die dag al vroeg “wandelen”, zoals het heet als je hier op stap gaat. Waarmee we naadloos overgaan in de Surinaamse Taalrubriek. We waren hem bijna vergeten maar hier is ie weer.
Sinds de dollar zo enorm is gestegen, is alles hier “baldadig” duur geworden. Surinamers eten er niet minder om en zit iemand uitgebreid te proppen, dan zeggen ze: “Die eet gierig!” Hoogste tijd om de fitness-salon eens te bezoeken, waar de juffrouw zegt: “Je moet je handen onder je zitplaats zetten en je benen wijd verspreiden.”
Medicijnen slik je niet, die “drink” je. Ook als ze in tabletvorm zijn, dus klaarblijkelijk wordt de slok wordt bedoeld waarmee je ze inneemt.
Vraag een buschauffeur je te waarschuwen wanneer je moet uitstappen en hij zal zeggen: “U moet hier zakken hoor.”
Een Surinamer zegt “pissen” i.p.v. plassen. Op vele muren in de stad staat dan ook gekalkt: “Verboden te pissen”. Met tot onze grote hilariteit soms de toevoeging: “Ook voor honden”.

Internet tip
Voor de zeilers onder jullie met aspiraties voor verre reizen: er is kort geleden een “on-line world cruisers pilot guide” gelanceerd, voor en door zeilers en het zal jullie niet verbazen dat wij de pagina’s over Suriname hebben ingevuld. Klik Kijk maar eens op http://www.cruiserlog.com/wiki/index.php?title=Suriname
De pagina’s over Nederland zijn nog leeg, dus we dagen jullie uit!