We boekten een rivierboot naar Santarém aan de Amazone, 500 mijl (925 km) ofwel drie dagen en nachten varen (€55). We scheepten tijdig in op “n/m Clívia” zodat onze hangmatten op een goede plek hingen: op het middendek voorin en zo ver mogelijk van motor en toiletten vandaan. De keuken annex eetzaal (een lange tafel waar om de beurt twintig man kunnen aanschuiven) was opgesteld op het benedendek: achter de uien, voor de tomaten en pal naast de motor. Later werd het eten aan een wegklapbare tafel op het bovendek geserveerd, tussen de achterste hangmatten die dan even werden weggebonden. Elke maaltijd bestond uit rijst, spaghetti, bruine bonen, koolsalade, en kip, rundvlees of karbonaadjes. Er werd niet krenterig gedaan en het was heel smakelijk, zeker gerelateerd aan de prijs (€2).
De hangmatten hingen hutjemutje met zeventig stuks op 80 m2, terwijl er volgens de bootspecs wel negentig konden hangen. Twee douche/toiletten per sekse maar er werd gelukkig regelmatig schoongemaakt. En ook prettig dat onze medepassagiers allemaal aardige mensen waren, zodat we ons geen zorgen hoefden te maken over nieuwsgierige vingers in onze tassen.

Het benedenruim (goed voor nog eens 98 hangmatten) was afgezien van de uien en tomaten geheel leeg, dus dat was wel rustig. ’s Avonds zaten ze met z’n allen gekluisterd aan de tv, waar dvd’s op werden gespeeld met dansshows met veel billenvertoon. En de muziek zo luid mogelijk, want Brazilianen houden van lawaai.
Overdag kregen we telkens bezoek van inheemse kinderen in pirogues (korjalen) die dichtbij de boot kwamen in de hoop wat lekkers te vangen. Er werd ook druk handel gedreven, want de wat oudere jeugd waagde het om in volle vaart aan te haken en aan boord te klimmen met mango’s, avocado’s, zoete boontjes en palmharten – overigens niet zonder risico, evenmin als het weer loslaten.

Aan boord wordt genavigeerd op zicht en op de dieptemeter. De radar hebben we nooit aan zien staan en waar het kompas voor wordt gebruikt mag joost weten want er is geen  kaart aan boord. Ook geen log en de gps was helemaal nog niet uitgevonden.
Eigenlijk mochten passagiers niet in de stuurhut komen, maar de stuurmannen vonden P's belangstelling wel leuk.

Na 24 uur varen langs soms Hollands aandoende landschappen maar dan weer door bergen eraan herinnerd dat dit toch Zuid-Amerika is over diverse rivieren, kwamen we op de Amazone. Tegenstroom op sommige stukken 3 tot 4 knopen en ladingen boomstammen en stroomafwaarts drijvende eilanden. De kleinste hutjes hebben nog een schotelantenne want tv is volksvermaak #1.
Het had enorm geregend en dientengevolge was de Amazone compleet buiten haar oevers getreden. Ondergelopen huizen, kinderen konden niet meer naar school en zelfs de kerken waren dicht! We zagen het met eigen ogen en later ook nog op de tv: zo’n hoge waterstand was in jaren niet voorgekomen en het was een nationale ramp.
De huisjes zijn alleenstaand dus wie bij de buren op bezoek gaat neemt de boot. Maar soms heeft de commune de handen ineen geslagen en zijn alle hutjes verbonden door een lange steiger.
Sommige huisjes staan heel dicht langs het water en de stuurman nam regelmatig gas terug. Het zieligste geval was een stel koeien op drijvende stal en de kippen op bijna drijvende stok. Konden zeker niet meer op tijd worden geëvacueerd. Het voelde als ramptoerisme.
De leukste plaats waar we onderweg aanlegden vonden we Monte Alegre, en vervolgens arriveerden we in Santarém.