JW’s vader vierde op 17 mei zijn 90e verjaardag en dat was een mooie aanleiding om eindelijk weer eens naar Nederland te gaan. We zaten natuurlijk wel op de bolletjesvlucht, dus er stond een observatieteam van 20 douaneambtenaren klaar bij de slurf en we werden direct besnuffeld door een grote drugsherder. Vervolgens drie controles, een afgeschermde bagageruimte, 1 tas uitpakken maar het viel allemaal reuze mee en we stonden al na een half uur buiten met een airco-gevoel, zo lekker fris voelde de Nederlandse buitenlucht aan (24°C en iedereen liep te puffen...). We boften enorm met het weer want nu genoten we van Holland op zijn mooist met alle bomen in lentetooi. Helaas werd de temperatuur na een week gehalveerd dus toen moesten we dikke truien aan en sokken en dichte schoenen (geleend) en JW kreeg in het wisselvallige weer van de laatste week een fikse griep.

We wilden natuurlijk zo veel mogelijk vrienden opzoeken – er waren er nog een paar bijgekomen die we onderweg hebben ontmoet en in Suriname, zodat we in totaal zo’n vijftig afspraken hadden, en we moesten ook enorm veel administratieve zaken regelen en dingen kopen voor de boot. Om dat allemaal efficiënt te kunnen doen hadden we diverse routes samengesteld en data voorgesteld, in de hoop dat die een beetje schikten. En jawel, iedereen reageerde prompt en enthousiast en we hoefden nauwelijks te schuiven! Dat maakte wel dat we ons welkom voelden in het land dat we zo lang geleden achter ons hebben gelaten, en onze lichte tegenzin om terug te gaan was daarmee meteen in positieve zin omgebogen.
Maar we moesten wel een beetje wennen aan de Nederlandse gewoontes. Het feit alleen al dat het leven in Nederland is gebaseerd op agenda’s en afspraken. In Suriname val je gewoon bij elkaar binnen en is het altijd etenstijd. En het klimaat... Maar we hadden niks te klagen want toen we uit Suriname vertrokken regende het.
Over het geheel genomen viel alles ons veel meer mee dan toen we drie jaar geleden van de Canaries terug in Nederland kwamen. Toen zaten we nog middenin het proces van vormgeven aan ons nieuwe leven; je wil je keuze rechtvaardigen en dan is het makkelijk schoppen tegen dingen uit je “oude” leefwereld. Maar nu hebben we ons plekje gevonden en is ons leven gestabiliseerd, en dan bekijk je alles waarschijnlijk met een mildere blik.
We beleefden Nederland als toeristen: met bewondering en soms ook enige verbazing. Alles griezelig keurig, weilanden strak getrimd, koeien netjes op een rij, speelgoeddorpen met molens en carillons, glimmende auto’s op strakke wegen met pijnlijk nette strepen en borden die aangeven waar je bent en wat je allemaal mag en vooral niet mag. De gemeente Den Haag lijkt een geldoverschot te hebben, gezien de hoeveelheid nieuwe en in aanbouw zijnde parkeerhavens met bomenaanplant. We zagen zelfs mannen de straten stofzuigen; ach als je als land zo rijk bent dat je je dat kunt permitteren, waarom ook niet?

Maar eigenlijk waren het vooral de kleine dingen die vreemd op ons overkwamen. Schoenen aan in huis! (In Suriname kan dat niet vanwege zand, modder en kakkerlakken.) Was het kraanwater vroeger ook zo ijskoud? Praatte men vier jaar geleden ook al zo snel en reden de auto’s zo langzaam (in Suriname is het omgekeerd). Liepen er echt zo veel gehoofddoekte dames rond? En had iedereen toen ook al voor elke activiteit een andere outfit? De rookpaal! Alcoholcontroles! (Hielden ze die in Suriname ook maar.) Verpakkingstax! Met name in winkels voelden we ons soms alsof we van een andere planeet kwamen: losse postzegels bleken niet meer te koop en om de hondenwandelwagen hebben we ons wild gelachen.
Tijdens het toeren door Nederland herkenden we al die dingen die we in jaren niet meer hebben gezien: trams, windmolens, viaducten, camera’s voor snelheidscontrole en filemelding, cabrio’s, paardentrailers, caravans met fietsen achterop, glimmende Harley Davidsons met aanhangers en ruige bestuurders die de volgende dag weer in colbert naar hun IT-bedrijf gaan, de populatie ATV’s procentueel even groot als in Suriname maar hier in de functie van boodschappenwagentje van het blondje achter het stuur, op weg naar de supermarkt waar je tussen de mosterdrollade, pestogehakt en olijvenbrood met een vergrootglas moet speuren naar een naturel product. Maar we genoten van de “gewone” Hollandse dingen: haring, aardbeien, asperges, champignons, een broodje kroket, oude kaas en andijviestamp.

Het welkom en weerzien met vrienden was allerhartelijkst en gastvrij. Lex haalde ons op van het vliegveld (en bracht ons ook weer weg), we konden bij iedereen blijven slapen en tussendoor logeerden we in het tuinhuisje van JW’s ouders. Van Anne-Marie en Jos mochten we zelfs een auto lenen! We kozen “de kleine”, een reusachtige slee die uitmunt in bemoeizucht. Piept bij het minste geringste wat hem niet aanstaat en krijgt ie niet snel genoeg z’n zin dan gaat ie harder piepen of zelfs onredelijk toeteren. Maar wel comfortabel zoeven, hands-free met de cruise control dus een zaligheid want we hebben 2900 km afgelegd in die vier weken.
Iedereen deed enorm z’n best om het ons naar de zin te maken. Dolf en Riek serveerden elke dag champagne (ze waren trouwens niet de enigen), Susan introduceerde met de skotel-braai alias partywok het nieuwe Nederlandse buiten-koken (drie sterren), Richard troonde ons mee voor een vaartochtje op het IJ, Leo en Ronny staken hun open haard voor ons aan, Geert en Marijke leerden ons het molenaarsvak (bekijk het filmpje!) gevolgd door een boottocht door schilderachtig Holland, kortom we zijn verschrikkelijk verwend.

Over verwennerij gesproken, we logeerden op de schitterendste locaties met natuurlijk de molen van Marijke en Geert als topper. En dankzij Richard en Zoë zijn we nu ook volledig op de hoogte van de laatste trends op badkamergebied met computergestuurde douches die uit 10 koppen tegelijk sproeien, spuiten en stomen, en verwarmde muren als absolute must om te voorkomen dat de stoom op de muur condenseert.

We hadden een lange lijst van wannahaves (meest voor de boot) en ook hadden veel Surinamers ons een boodschappenlijstje meegegeven. Printercartridges waren hot items, Oma wilde wat exotische dingen uit de Indonesische toko benevens een doosje Chefarine 4 want die Surinaamse rommel helpt niet, vindt ze. Een greep uit de rest van de verzameling: stroopwafels, papadews, geconfijte gember, pesto en pijnboompitten.
En wat ook nog mee moest naar Suriname, waren een heleboel spullen! Voordat we vier jaar geleden uit Nederland vertrokken, hadden we een tiental verhuisdozen en een dekenkist gevuld met onze dierbaarste bezittingen en ondergebracht bij vrienden die daar wel “even” op wilden passen. Het feest der herkenning was groot tijdens het uitpakken en inmiddels is alles per zeevracht onderweg naar Suriname. Dozenbewaarders, nogmaals bedankt en als jullie je dozen te zeer missen kunnen jullie de inhoud natuurlijk altijd komen bezoeken in Suriname!

Voor de gelegenheid een speciale Nederlandse aflevering van de taalrubriek. We hebben geconstateerd dat Nederland tegenwoordig wordt beheersd door een klantgericht vriendelijksheidsregime: zo heeft het bordje “Remise” op de tram plaatsgemaakt voor “Sorry, geen dienst” en in de supermarkt zie je niet langer de aanduiding “Kassa gesloten” maar “Mijn collega aan kassa 5 helpt u graag”.
Op de radio hoorden we veel malle dingen waar we geen touw aan vast konden knopen (“hiven” schijnt een “best wel coole” bezigheid te zijn, wisten we maar wat het was) maar het gekst in de oren van een zeiler klinkt toch wel: “Vertrouw niet op uw navigatie” als er een andere route wordt geadviseerd i.v.m. files. Waarschijnlijk bedoelen ze je navigatiesysteem.
Uit de gedrukte media het mafste krantenbericht dat ons onder ogen kwam. Op de snelwegen worden de blauwe borden boven de rijstroken in de komende jaren herzien, d.w.z. de pijlen wijzen nu nog naar beneden maar straks wijzen ze naar boven. Meer analoog met navigatiesystemen in auto’s en zodoende een betere doorstroom bevorderend. ???!!!
Geert leert JW het molenaarsvak (film 12,5 Mb)