Het schrikkeljaar brengt niet alleen regen maar ook veel wind met zich mee. Dat is echter niet de reden dat de business in de Carieb momenteel verschrikkelijk “slow” is. In de ankerbaaien, café’s, resto’s, taxichauffeurs klagen steen en been... en dat in het hoogseizoen. Het “slechte weer” (meer regen en wind dan gemiddeld) kan de reden niet zijn want een charter boek je een half jaar tevoren en dan weet je nog niks over het weer. Maar de US economie ligt blijkbaar zodanig op z’n gat dat we alleen maar Europeanen zien rondschuiven in de charterjachten en die gaan – net zoals wij - niet in de speciaal voor day-charters opgezette (enorme) etablissementen zitten. En terwijl die arme eilandbewoners suf zitten te wachten op ladingen toeristen die allemaal niet komen, wachten boatboys ook rustig op klandizie als ze weer eens te lui zijn om te gaan vissen of om langs te komen met koopwaar voor belachelijke prijzen. Een trosje bananen moest 6x de prijs opleveren. Zo prijzen ze zich allemaal uit de markt, staan uiteindelijk met lege handen en blijft Union Island hetzelfde armoedige zooitje dat we vorig jaar ook aantroffen, met vooruitzichten van erger.

De weerberichten gaven wind 10 tot 15 knopen, maar we zeilden steeds rond met fok #4 en gereefd grootzeil dus de weermannen zaten er een beetje naast. Jammer dat ze in de weerberichten weinig zeggen over de deining, want die was behoorlijk aanwezig. In Salt Whistle Bay (Mayreau) lagen de boten zo verschrikkelijk te rollen dat we het maar niet eens geprobeerd hebben en aan de westkust zijn gaan liggen. Het duiken uitgesteld tot het mooie Bequia waar we dus wat eerder dan verwacht op ons bankje bij Frangipani konden wegdromen. Een heerlijk plekje.
In maart begint de wind alweer een klein beetje oostelijker te worden. Nu profiteerden we daarvan maar hopelijk zet de trend niet al te snel door want dan hebben we weer problemen op de terugweg naar Suriname. Maar nu waren de 26 mijltjes naar Bequia helemaal bezeild. Nog aangenamer was de ontmoeting met een Twister, onderweg naar Antigua om mee te doen aan de Classic Yacht Races. Tussen al dat opgeblazen charterjachtengeweld een opvallende verschijning, zo’n klassieke 27-voeter, en zeker met zo’n bemanning: twee enorm grappige dames. Over en weer foto’s gemaakt en aangekomen op Bequia bleek zelfs Mark (die nacht vers ingevlogen uit Halifax waar hij de vorige dag nog sneeuw stond te schuiven) al van hun bestaan op de hoogte te zijn.
Mark was voor een paar maanden onze buurman in Las Palmas, en wie had toen gedacht dat we elkaar drie jaar later aan de andere kant van de oceaan weer zouden zien?! Hij zeilt nu met zijn dochter Anna rond in “Kula”, een Tartan (S&S) 41 en hij nodigde ons uit als bemanning tijdens de Bequia Easter Regatta.

De Bequia Easter Regatta is een van de grootste wedstrijdevenementen in de oostelijke Carieb. Het spektakelstuk wordt gevormd door de traditionele bootraces. Bequia heeft een geschiedenis van walvisvaarders en vissers en de traditionele zeilboten worden met name door de oudere generatie gekoesterd alsof het hun dochters waren. Strak in de lak en elke dag alle zoutspetters weggepoetst, wordt er enthousiast in gestreden op het scherpst van de snede. De andere wedstrijdklassen zijn: racers met spi (een Frans onderonsje), gemeten cruisers zonder spi en ongemeten schepen. En een groot veld J-24’s inclusief Olympisch kampioen Mike Green. Onze groep varieerde van 26 tot 80 voet en ratings (een vermenigvuldigingsfactor vergelijkbaar met die we in Nederland gewend waren) van 0,64 tot 1,20, en wij zaten met Kula met 0,81 in het middenveld.
De organisatie was fantastisch en de royale sponsoring indrukwekkend. Gratis borrels en hapjes, er waren T-shirts, tassen enz. en voor elke deelnemende boot was er een goodies-bag bestaande uit Mountain Top water, een tray Heineken, Mount Gay Barbados rum en petjes van dezelfde sponsor. Erg mooie trouwens.

We hadden ons grondig voorbereid. Kula was behoorlijk aangegroeid dus onze duikuitrusting kwam prima van pas. Gewapend met plamuurmessen zijn we twee dagen voor de race met z’n drieën ongeveer twee uur bezig geweest met het verwijderen van zuigende slijmbulbs, kalkbergen met tentakels, waterplanten en allerlei krioelend en jeuk-opleverend gespuis. Al met al een bevredigende klus.
Bij bestudering van de wedstrijdbanen zagen we dat er een paar cruciale rakken waren waarvoor plaatselijke kennis uitmaakt of je wint of verliest. Anna’s goede vriend boatboy African onthulde ons alle weetjes over welke slag op welk moment de juiste is, en bij welke landpuntjes je beter vandaan kunt blijven. Tijdens de wedstrijd belde African soms zelfs op om ons een bepaalde tactiek te adviseren of zijn eerder gegeven adviezen bij te stellen.
De wedstrijd begon op Goede Vrijdag met een ingewikkelde baan en de J-24’s zorgden voor flink wat spektakel bij de ronding van een benedenwinds landpuntje. Ook vroegen we ons af of we over bakboord liggend ook voorrang hebben op wedstrijdzeilende modelboten? In onze cruisersklasse zeilden natuurlijk wel heel erg mooie boten rond, met name de diverse Hinckleys en vooral de 57-voeter Bandera stal de show.
Maar aan de wind verloren we meer dan we op de ruime rakken weer konden goedmaken. Een paar fouten, ouderwetse dekuitrusting (bijvoorbeeld geen selftailing lieren) maar vooral een slecht en te

groot rolvoorzeil van 30 jaar oud brak ons ernstig op. We waren vierde (van 13), naar onze mening absoluut onverdiend maar tijdens de borrel hoor je daar niemand over.

Zaterdag een rondje om het eiland. Mede dankzij adviezen van African hadden we een droomstart! Andere fok opgezet (tweedehands en zo mogelijk nog ouder dan die van racedag 1, maar iets minder groot en daar ging het om) en we werden pas na een half uur voorbijgelopen (door de 80-voeter). Een paar kleine foutjes dus deze keer was de derde prijs wel verdiend. De fotoboot lag strategisch waar de heftigste zeeën stonden. Helaas was hij net te laat voor de eerste golf waarin we volgens zegslieden van de Hinckley (achter ons) volledig verdwenen, maar op tijd voor de tweede waar we zo door- en overheen steigerden dat de kiel half uit het water kwam. Later op het ruime rak hebben we zelf ook nog tijd gevonden om de traditionele zeilboten te fotograferen; spectaculair., en

Zondag 23 maart werd de verjaardag van JW en Mark opgeluisterd met een chocoladetaart met de tekst “Happy birthday 109 years” (Mark 54 en JW 55). Tevens was het de dag van de single-handed race voor de die-hards. Mark vond het een goede manier om te bewijzen dat ie nog helemaal geen bijna-bejaarde is en was de eerste inschrijver (en won de derde prijs). Verder was het die dag “lay day” voor alle klassen behalve de traditionele zeilboten, die voor de gelegenheid hun wedstrijd voor iedereen zichtbaar in de baai verzeilden. Vlak voor Lower Beach waar de layday-activiteiten werden georganiseerd: zandkastelenwedstrijd, crazy craft race, BBQ’s, muziek... Kortom: een geweldige verjaardag met ook nog een gezellige verjaardagslunch (aangeboden door Mark) samen met Anna, African en diens vriend Vincent, die we heel toevallig vorig jaar hadden ontmoet op St. Lucia!

De regatta werd op maandag afgesloten met wat driehoeksbanen en natuurlijk de overall prijsuitreiking. Aangezien de nummers 1 en 2: Hot Chocolate en Appleseeds in onze groep door iedereen werden aangemerkt als “untouchable”, dachten we ze toch een poepie te moeten laten ruiken. Hot Chocolate hebben we alleen maar (te ver) achter ons gezien en van Appleseeds maakten we applesauce. Dus eerste plaats en overall derde. De overall prijzen waren trouwens lang niet misseljk: 1e prijs full model traditionele boten, 2e prijs halfmodellen en 3e prijs een ingelijste foto van je eigen boot. In ons geval een van de spectaculaire foto’s waarop we tot de kiel uit het water kwamen.
Voor meer foto’s en info: www.begos.com/easterregatta