De renovatie van ons huis ( toont de voorgevel, de achtergevel) heeft z’n beslag gekregen en nu zijn we klaar om gasten ontvangen. JW’s ouders hadden de primeur. Maar vlak voordat ze arriveerden moesten we nog gauw even naar Frans-Guyana om nieuwe visa te halen. Die trip is nooit een straf want de Franse kaasjes en verse stokbroden liggen er voor het oprapen, maar de procedure is gewijzigd waardoor het ons niet makkelijker wordt gemaakt (en we hebben besloten het langdurige proces van de aanvraag van een verbljfsvergunning volgend jaar toch maar te starten).
Ook hadden we een gezellig dineetje aan huis. In onze tuin stonden namelijk diverse rijpe pomtajerplanten (soort gigantische knolselderij) en Wensly wilde ons graag laten zien hoe je daarvan “pom” bereidt, het traditionele Creoolse gerecht in Suriname en zeer gewild. De stam van deze plant is de basis van het gerecht en daarnaast is het belangrijkste bestanddeel: kip (hoe kan het ook anders). Dus P moest van Wensly bij Oma een “harde kip” bestellen. We namen er maar meteen twee en aangezien we Oma ook hadden uitgenodigd, wilde ze graag zelf de kippen slachten, want: “Ik ben hallal, toch?” (Javanen zijn islamitisch.) Prima, want we zagen in gedachten al twee kippen zonder kop rondrennen op ons gazon. De pom werd de avond tevoren bereid onder het genot van diverse biertjes en gezelligheid.
Recept Surinaamse pomtajer (met foto's)

We zijn zo trots op ons huis en op alle verbeteringen en verfraaiingen die in slechts één jaar tijd zijn aangebracht, dat we een kort filmpje hebben gemaakt naar aanleiding waarvan jullie waarschijnlijk meteen een Surinaamse vakantie willen boeken. Het filmpje kun je downloaden en op bezoek komen graag in overleg.
Rondleiding in ons Surinaamse huis (film 8,90 Mb)

We zijn trouwens niet de enige mensen die hun huis hebben verfraaid. Het terrein van de familie Flodder (zo worden ze door de mensen om hen heen genoemd) is een soort Stiefbeen & Zoon dumpplek voor ouwe auto’s en andere zooi, en in kerstuitvoering zag hun huis er ook heel bijzonder uit.

Inmiddels zijn twee van de drie houten bruggen vervangen door betonnen exemplaren. Dus nu kunnen we eindelijk weer zonder omwegen naar Domburg en gezellig borrelen en feesten met de andere zeilers. Cora en Stan verdienen de kost met musiceren en ze verzorgden twee keer een geweldige dansavond. Stan als kloon van Joe Cocker en Cora met haar fluwelen embouchure, zo professioneel en swingend dat ook de Surinamers van harte meededen.

Omgekeerd kunnen de Domburgers ons huis ook weer gemakkelijk bereiken. Mae (die elke dag voor ons kookte toen we nog hard aan het klussen waren) kwam speciaal voor JW’s ouders een dagje koken (en eten). Het was zo’n succes dat ze haar wadjang en sloffen bij ons achterliet, want ze verwachtte nog wel een keertje te moeten komen. Dat kwam goed uit want JW’s ouders wilden graag een kerstdiner aan huis met alle neven en nichten. Geweldig om dan zo’n hulp annex chef in de keuken te hebben terwijl wij af en aan holden met de flessen.

Ons oudbakken Starletje vonden we niet goed genoeg voor JW’s ouders, dus huurden we een dikke 4-wheeldrive met airco. Op zich wel eens prettig, zo’n luxe ATV onder je billen, maar een nadeel van zo’n poenige wagen is dat we ineens door allerlei lieden werden aangeklampt om een soft, een biertje of ordinair geld. Vele bekenden feliciteerden ons met ons nieuwe bezit, en dan haastten we ons steeds uit te leggen dat het een huurbak was en dat ons oude brikje gewoon blijft rondrijden. Maar het was gerieflijk toeren naar Nieuw-Amsterdam, Colakreek, Lelydorp enz., want zo’n wagen strijkt de meeste hobbels en kuilen glad, al vonden JW’s ouders nog steeds dat er erg gehobbeld werd. Door het hebben van gasten uit Nederland merkten we wel dat onze belevingswereld aanzienlijk is veranderd; of wij zijn gemakkelijker geworden, dat kan ook. Muskieten? Die zijn er nou eenmaal. Hobbels en kuilen in de weg? Tja. Warm? Niet bang zijn voor een beetje zweet en afkoelen onder de koude douche. (We hebben trouwens op een middag onze fleece truien moeten opzoeken, want we zaten te bibberen bij slechts 23°C.)

Intussen hebben we ook veel te doen aan Miep en alles wat daarbij hoort. Zoals de buitenboordmotor, die het (tijdelijk) heeft begeven als gevolg van koelingsproblemen. De uit NL meegebrachte impeller die JW als maatregel had geplaatst, smolt binnen een half uur als sneeuw voor de zon; er bleek een ring te ontbreken. Een nieuwe impeller voor onze Europese Yamaha is hier niet verkrijgbaar en we konden ook niet op een postzending uit NL wachten, dus we kochten maar een Amerikaans impellertje met een nieuwe buitenboordmotor eromheen. Hebben we straks twee bbm’s (als de oude weer aan de praat is na ons bezoek aan NL in mei), een beetje reserve is nooit weg.

JW’s ouders zijn na de kerst vertrokken, dus nu wordt de boot zeilklaar gemaakt. Eerst  op de kant voor een uitgebreide onderhoudsbeurt (o.a. bovenste roerlager vervangen) en als we klaar zijn in januari zeilen we richting Carieb.

De krant. Collega-zeilers Sofie en Ed hebben een klein jaar gewerkt aan hun zelfbedachte milieu-educatieve project: het PET-flesseneiland. Suriname barst namelijk van het zwerfvuil zoals plastic zakjes en bakjes en natuurlijk ook PET-flessen; die liggen overal in de berm. Liever gezegd: daar lagen ze want Sofie heeft alle lege flesjes in de omgeving van Domburg verzameld, in zakken en vervolgens in visnetten verpakt en daarvan hebben ze een eiland van 12x12m geconstrueerd. Hiermee laten ze aan alle Surinamers zien dat je ook nog iets leuks kan doen met materiaal dat in principe milieubelastend is. De drijvende tuin werd officieel gepresenteerd aan officials, pers en publiek tijdens de feestelijke opening door de districtscommissaris. Het haalde de voorpagina van de krant!
Over kranten gesproken, we hebben begrepen dat de Nederlandse media (incl. televisie) bol staan van het proces tegen Bouterse i.v.m. de Decembermoorden. Hier in Suriname wordt er natuurlijk ook veel over geschreven, maar de berichtgeving is beslist niet zo negatief en tendentieus. Of misschien is hier nog niet doorgedrongen hoe je een mediahype creëert en de beslissers via de media manipuleert.
In elk geval volgen we de ontwikkelingen op de voet want we wonen slechts op een steenworp (of mitrailleursalvo) afstand van de militaire basis waar de krijgsraad zitting heeft. Tijdens de zittingen worden de toegangswegen wel afgesloten, maar je weet natuurlijk nooit welke gek ineens al schietend voor je deur staat. Tenslotte heeft de geschiedenis uitgewezen dat een terroristische actie hier in een klein hoekje zit. Oppassen dus maar.

De Surinaamse taalrubriek. De gezondheid van JW’s vader is prima maar hij loopt niet echt meer als een kievit (wat mag je verwachten van een 89-jarige?). Hier loopt hij met een stok maar in Nederland heeft hij ook een rollator. Mae wordt ook al een dagje ouder en is helemaal in de ban van deze gadget. “Zo’n stootwagen is handig toch, als je wil groente kopen enzo…”
Ook in het kader van JW’s ouders: buurvrouw Lea kon zeker niet zo gauw op het woord “acclimatiseren” komen, en vroeg: “Hebben jullie al een beetje kunnen ontdooien?”
De meeste mensen die in Suriname buiten de stad wonen, zoals wij, hebben hun hek en voordeur open staan en er is geen bel. Maar Surinamers zijn te beleefd om zomaar binnen te lopen. Hoor je “klop klop” roepen, dan weet je dat je bezoek hebt. Maar “klop klop” is meestal overbodig omdat de harige vierpotige bel uitmuntend functioneert. Behalve Boris maar die is dan ook op noodlottige wijze aan zijn einde gekomen. Toch kunnen Surinamers (in onze ogen) ook heel onbeleefd zijn. Nu al die bruggen zijn gesloten, weten automobilisten vaak niet hoe ze in Domburg moeten komen. Vragen dus. Maar uitstappen en beleefd naar ons toe komen, ho maar. Er wordt zwaar getoeterd en dan verwachten ze van ons dat wij komen aansnellen terwijl zij gewoon in hun auto blijven zitten.