Na twee maanden hard zwoegen in ons huis kwamen Geert en Marijke met de kinderen op bezoek. Ze gingen onmiddellijk enthousiast helpen met klussen en toen we eind juli onze werklui hadden uitgezwaaid, troonden ze ons mee naar “Kabalebo”.

De Kabalebo is een rivier die vanuit het diepe zuiden naar de Corantijn (de westelijke grensrivier) stroomt. Ongeveer in het midden van de loop is op een beeldschone plek een resort (www.kabalebo.com) opgezet, midden in de jungle en daarom uitsluitend bereikbaar per vliegtuig. Kortom: een luxe trip naar een luxe bestemming waar we zelfs konden douchen met warm water (ongehoord voor ons simpele zielen). We bleven twee nachten in de hoofdlodge en maakten van daaruit een paar tripjes per korjaal cq kajak naar mooie wandelplekken en watervallen. Het gebrek aan wind maakt het rivierbeeld extra boeiend. Veel dieren gezien natuurlijk: heel veel soorten apen, een luiaard, reuschtige kaaimannen en vooral heel veel vogels. Kabalebo is beroemd onder vogelspotters en het was geen toeval dat Geert en Marijke deze bestemming hadden uitgekozen, want Marijke ontpopte zich (voor ons, want ze was het natuurlijk al) tot fanatieke vogelaarster. Het resultaat is dat wij nu zelf ook een ijsvogel van een gier kunnen onderscheiden, en een ara van een grietjebie. Er zat continu een verrekijker aan haar gezicht gekleefd en ze ging helemaal uit haar dak toen ze op de eerste dag al een harpijarend spotte. Het is inderdaad een indrukwekkende vogel die in zithouding bijna een meter hoog is, en met reusachtige roofvogelklauwen. Geert had in plaats van een verrekijker steeds het fototoestel paraat en de dikke telelens gecombineerd met zijn vaste hand resulteerden in mooie foto’s, waarvan er dus ook een paar op deze site staan.

Na die twee dagen in de hoofdlodge trokken we per korjaal de rivier op met een gids, een bootsman en een kokkin. Het resort bezit namelijk een privé lodge genaamd “Uncle Piet’s” op een schitterende lokatie aan de rivier.

Zonder al die andere hotelgasten erbij (de hoofdlodge herbergt 20 gasten) ervaar je pas werkelijke rust en schoonheid en het was een fantastische natuurbeleving.
Het wandelen door de jungle is heerlijk, lekker koel onder de oerwoudreuzen die de zonnestralen voor ons op 40 tot 60 meter afstand houden en waardoor het zonlicht mooi wordt gefilterd; en alles is in de greep van lianen. De kankantri is de imposantste van alle bomen, herkenbaar aan de enorme plankwortels en de rechte stam met een evenwichtige bladerkroon, en zo torent hij koninklijk boven zijn onderdanen uit. We troffen het want wanneer de droge tijd aanbreekt staat de groenhart in bloei, en we waren precies op het juiste moment. De hele kruin zit dan vol grote gele bloemen, en zoals jullie in Nederland een tulpenboom hebben (de magnolia), hebben wij hier dus een narcissenboom.

De mannen deden hun mannendingen en er werd ook nog wat gehengeld (= vissen) waarbij Geert  flink wat grote jongens naar boven haalde.
Plezier hadden we in overvloed en net als hun ouders houden Rik en Daniëlle ook van grappen. Zo was JW een gewillig slachtoffer voor haren vlechten. Verder vonden Opa en Oma het heel leuk om spelletjes te spelen met de kids en dat kwam pap en mam best goed uit want die hadden ook wel eens zin om met z’n tweetjes te gaan kajakken. Dus de pay-off van de reis was niet alleen dat we nu alles van vogels afweten, maar ook zijn we volledig op de hoogte met de nieuwste spelregels van pesten en toepen. En Rik (10) heeft en passant bridgen geleerd!
De laatste dag bracht nog een verrassing want het vliegtuig dat normaal gesproken wordt ingezet had een mankementje en het reserve vliegtuig was in revisie, dus nu moest er met een kleiner toestel worden gevlogen... en konden we niet allemaal tegelijk mee. Toen hebben wij ons maar opgeofferd om nog een dag extra in de hoofdlodge te blijven en zo werd de 8-daagse trip voor ons een 9-daagse vakantie.

Kortom: we hebben genoten en volledig uitgerust pakten we begin augustus de verbouwingsdraad weer op. Matrassen kopen, bedjes timmeren, kasten en kastjes, een boel schilderwerk...

In ons vorige reisverslag publiceerden we voorpaginanieuws over een elektriciteitsstoring. Zulk soort futiliteiten is hier aan de orde van de dag en ze worden opgeblazen tot reuzenformaat. Deze keer hebben we een bericht over wateroverlast in het gebouw van de Nationale Assemblée (Tweede Kamer), waarbij nota bene het koffiezetapparaat defect raakte... Lees het zelf.

Tot slot de Surinaamse taalrubriek. Deze keer in het teken van creatieve samenstellingen. Schaduwgaas is al eens voorbij gekomen; het is gaas VOOR schaduw. Voor de noodzakelijke ventilatie hebben we hier regenstenen: dit zijn opengewerkte stenen TEGEN de regen. Schildpadstenen zijn niet tegen schildpadden maar hebben de vorm van een schildpad. Een vleermuizenstrook is een polyethyleen reep die aan 1 kant de vorm heeft van een dak(golf)plaat en dient ter voorkoming van binnenvliegende vleermuizen. Een pol beschuitgras heeft het model van een beschuit, zegt Marius; een beetje creativiteit (of in zijn geval: borgoe-cola) is waarschijnlijk bevorderlijk voor het voorstellingsvermogen. Kooispijkers zijn mini-spijkertjes die worden toegepast bij de constructie van vogelkooitjes. Deze kooitjes gaan als warme broodjes want een Surinamer laat geen hond uit, maar loopt wel vol trots rond met een vogelkooitje met kwinkelerend beest erin; hoe kleiner hoe duurder. In Paramaribo worden elke zondag zangwedstrijden georganiseerd waarbij veel geld omgaat... En een koffiemama is geen goedlachse dikke Creoolse dame die je koffie komt brengen, maar een boom die in vroeger tijden op de plantages werd ingezet om schaduw te geven aan de koffiestruiken. Wij hebben ze ook in onze tuin en we noemen ze “Staatsolieboompjes” omdat ze bij Staatsolie (lokale Shell) in rijen langs de sloot staan. Gecultiveerd zoals knotwilgen, en zo doen wij het ook, ze schermen ons huis af van weg en buurman, geweldig.