De ontvangst bij onze thuiskomst in Suriname was hartverwarmend. Tot ons grote geluk waren alle bakra’s naar een feestje en hadden we het voorrecht van een onderons met onze Surinaamse vrienden. Normaal gesproken houden die zich een beetje afzijdig van het witte geheel, maar nu werd er druk rondgebeld en het was feest tot diep in de kleine uurtjes.
Helaas geen weerzien met Boris want die was twee weken voor onze terugkeer verdwenen. Het ene verhaal (Surinaamse versie) is dat ie met een worstje is meegelokt door een stelletje Koreanen en opgegeten, het andere (de bakra-versie) is dat hij is gesignaleerd met halsband om, meegenomen door mensen die 10 km verderop wonen. Maar we zijn ’m nog steeds niet tegengekomen en we zijn intussen minstens 200x langs de aangewezen plaats gereden.
Wel een weerzien met Winnie, de dochter van JW’s broer. Ze is voor een half jaar in Suriname voor haar afstudeerproject. Haar studie is Techniek en Maatschappij (TU Eindhoven) en haar onderwerp is hoe de schadelijke milieu- en gezondsheidsinvloeden tijdens de goudwinning (daar komen flinke hoeveelheden kwik aan te pas) kunnen worden omgebogen door de inzet van minder milieu- en mensonvriendelijke technieken.
Haar website is http://winnieversol.waarbenjij.nu
We gingen Winnie natuurlijk meteen opzoeken in Paramaribo en hadden daarvoor niet zo’n beste dag uitgekozen. Het regende pijpenstelen en de hele stad stond onder water, d.w.z. 30 tot 50 cm boven straatniveau dan zwem je met je auto dus een beetje rond. Met een hoogpotige 4-wheeldrive is het allemaal nog redelijk te doen maar ons Toyotaatje gaf er de brui aan en daar stonden we dan in een bak water. Gelukkig kwamen behulpzame lieden aansnellen met een monteur en 10 minuten later reden we weer.

We hadden iemand aangesteld om op ons huis te passen, maar door de regentijd was er weinig van tuinwerkzaamheden gekomen. Ons huis stond dus midden in een oerwoud: hoog gras, overal bladeren, de bomen vol fruit en een aantal bomen en struiken compleet overwoekerd door klimplanten die 20 cm per dag groeien als het regent... Maar na een dag hard werken zag het er alweer heel anders uit.
We hebben ook alweer een nieuwe hond, of liever gezegd een deelhond. Het hondje van de overburen vindt het bij ons namelijk veel leuker dan thuis. Als we ’s morgens aankomen, staat ze al te trappelen in de tuin en ze hangt de hele dag bij ons rond. Onze zandhopen vindt ze het summum (lekker koel) en op P is ze dol omdat die haar ogen continu ontdoet van snot. Verder is JW qua spelen de droom van elke hond, dus ook van ons Surinaamse buurhondje; overigens een ex van Boris... Hoe ze werkelijk heet, moeten we nog maar eens navragen maar bij ons heet ze Sacha en naar die naam luistert ze.

Onze vaste ploeg: Wensly, Robby, Arnold en Marius is met grote voortvarendheid weer aan de slag gegaan en binnen een week hadden we een schitterend achterterras plus een tuinschuur waar menige woningzoekende in Paramaribo jaloers op zou zijn. Wij werkten natuurlijk keihard mee en waren bovendien druk met uitzoeken van tegels, toiletpotten, enz. enz. We kochten een Whirlpool koelkast met diepvries-unit, een schitterend industrieel 4-pits fornuis met twee dubbele branders en oven en een wasmachine van LG; dit alles voor 1.034 euro inclusief bezorgen en installeren.
De mannen zijn in totaal 7 weken bezig geweest, o.a. met slopen, de bouw van een betonnen watertank, vloeren storten en tegelen in badkamers en toilet, balkons afmaken enz. en het huis ziet er beeldschoon uit. De hoeveelheid afval is onbeschrijflijk: diverse vrachtwagenladingen puin, dakplaten, hout, enz. Uiteindelijk hoefden we zelf maar 1 keer te rijden naar de vuilstort, want er melden zich doorlopend mensen die hun huis willen verbeteren; kortom de meeste zooi wordt afgehaald en hergebruikt. Het werken aan het huis betekende wel dat de wekker weer om 0600 uur af ging. Met als beloning dat we de zonsopgang boven de Surinamerivier dan mochten meemaken.
Intussen is de ruwe afbouwfase achter de rug en kunnen we o.a. de keuken gaan inrichten. Het barst hier van de houtzagerijen en eentje die meer sophisticated werk levert is Mobi Chen, een Chinees. Onze voordeur, garagedeuren en (openslaande) balkondeuren komen er vandaan. Ze rekenen een spotprijs, maar de communicatie is moeizaam. Gelukkig kan je gewoon bestellen uit een plaatjesboek. Keuken mevrouwtje? Dan krijg je de Ikea catalogus 1998 voor je neus en uitzoeken maar. De imitatie is oppervlakkig gezien perfect, alleen is alles veel degelijker en loodzwaar want dunner dan 25 mm schaven ze hier in Suriname niet.

De visumprocedure neemt tegenwoordig twee dagen want “de regels zijn verscherpt”. Dat wil zeggen dat je niet meer met een zeilboot Suriname binnen mag komen zonder visum; dus ofwel vantevoren aanvragen (waarbij je de exacte datum van aankomst moet aangeven) of aanvragen bij de Surinaamse ambassade in bijvoorbeeld Cayenne of Georgetown. Onze uitleg dat zoiets met een zeilboot minstens lastig is zo niet ondoenlijk, vond geen aansluiting dus we zullen voortaan onze visa van tevoren aanvragen voor een datum waarvan we absoluut zeker zijn dat we die halen met Miep. Dan maar een paar weken illegaal in het land, geen haan die ernaar kraait.
Nog meer bureaucratische bullshit vanwege het feit dat een NL rijbewijs hier maar drie maanden geldig is. Daarna kun je alleen rondtuffen op een internationaal rijbewijs, persoonlijk af te halen bij de ANWB. Of iemand in NL bereid vinden dat voor je te doen,

waarbij deze persoon o.a. een gewaarmerkte kopie van je rijbewijs moet overleggen, d.w.z. met stempeltje van de ambassade (uitsluitend op afspraak en 26,50 euro).
Als klap op de bureaucratische vuurpijl de jaarlijkse autokeuring, waarbij P ondervond dat de Surinaamse verkeerspolitie behoorlijk onbeschoft kan zijn. Banden- en remmentests worden uitgevoerd in een angstaanjagende rollenbaan en verder worden verlichting en ruitenwissers getest. Commando’s “remmen”, “knipperlicht rechts, links, bright”, Nederlands en Engels door elkaar en voordat je dat in de gaten hebt, is de politiebullebak geïrriteerd omdat zo’n stomme bakra-vrouw niet meteen alles snapt. P had het dus al snel helemaal gehad, vooral toen bleek dat de auto was afgekeurd omdat er een getinte folie op de achterruiten is geplakt en dat mag tegenwoordig niet meer. Commando “geheel verwijderen” incl. lijmresten (uren mee bezig geweest) en dus verplicht terugkomen. In de werkwijze is geen systeem te ontdekken dus wachttijd was alles bij elkaar een uur of vijf. Geduld is een schone zaak en beleefd blijven is een kunst die we inmiddels wel onder de knie hebben. Anders had het beslist nog langer geduurd.

Suriname is trouwens qua internet twee weken afgesloten geweest van de rest van de wereld omdat er een kabel was gebroken. Er is hier wel meer dat soms niet werkt. Zo valt de elektriciteit regelmatig uit, en op zich is dat geen nieuws maar in Suriname toch reden genoeg om een krantenbericht aan te wijden. Maar nu het goede nieuws: i-shop Domburg On Line heeft... jullie raden het nooit... ADSL! Inclusief 1 nieuwe pc met platform XP (terwijl de rest van de wereld zich voorbereidt op Vista) waarmee ftp-uploads van onze website nu eindelijk mogelijk zijn!! En helemaal ongelooflijk: Domburg heeft een eigen ATM gekregen. We grazen hem elke dag helemaal leeg, want we hebben natuurlijk nogal wat betalingen te doen her en der.

Ja hij is ook weer terug: de Surinaamse taalrubriek. Tijdens onze afwezigheid hebben alle buren “een oogje gegooid” op ons huis hoewel ze wisten dat alle spullen goed waren “opgesloten”. Tante Greta vierde een bigi jari (70) en gelukkig regelden haar dochters de catering want als gastvrouw en feestvarken had ze natuurlijk “de bonte mond”, d.w.z. dat ze met iedereen moest babbelen. En Wensly is weer aan de slag met zijn handlangers. Dat betekent niet dat er een stelletje criminelen bezig is, want dit woord voor assistent heeft in Suriname geen negatieve bijbetekenis.

Film renovatie: 5 maanden in 100 seconden (14,1 Mb)