Zo varen we nooit en zo snellen we onszelf vooruit. Al zijn we inmiddels al op Grenada, hier nog even een update over Tobago vanuit Charlotteville waar de kippen gewoon op straat lopen en de i-shop niet veel meer is dan een mini-strandtent.
Trinidad is wereldwijd de nummer-twee lokatie (na Rio de Janeiro) om Carnaval te vieren en dat komt doordat de Trinidadezen en Tobagianen echte feestneuzen zijn. Zelfs van een begrafenis maken ze een swingende party. We mochten erbij zijn op de avond voor de begrafenis van een 32-jarige vrouw. Vrolijke kleding en uitbundige muziek, dans en zang. Er waren stapels papieren met liedteksten uitgedeeld maar naar ons idee was dat nauwelijks nodig want de teksten luiden in lied 1 t/m 100 ongeveer allemaal hetzelfde: Jesus, Saviour, enz. De muziek was ook telkens een variatie op een thema, maar dat maakte het ook voor de wat minder getalenteerde muzikanten mogelijk om mee te spelen; hoe meer zielen hoe meer vreugd.

Film Funeral Party (3,41 Mb)

Ter verhoging van de feestvreugde ging tegelijkertijd ook het jaarlijkse Tobago International Game Fishing Tournament van start. Een stuk of dertig van die grote visjachten waarbij het aantal verdiepingen bijdraagt tot de status (de top is 4), uitgerust met een keur aan hengels en vechtstoelen hadden zich verzameld in Man O’War Bay. De prijs voor de grootste vangst: een Suzuki Jimny Jeep.

In het programmaboekje lazen we dat de hengelaars via hun sport de natuurlijke mariene leefomgeving beschermen. We vragen ons af hoe ze dat doen terwijl ze tonnen diesel verstoken en vis doden (hoewel de “kleintjes” worden teruggezet, zoals ze vol trots beweren). Maar de grote jongens die worden binnengehaald en publiekelijk tentoongesteld zijn eigendom van het wedstrijdcomité, en dan komt meteen onze volgende vraag: wat gebeurt er verder mee? De koelhuizen ermee volplempen en de vis in de komende maanden verkopen zodat lokale vissers beroofd zijn van hun afzetgebied? Het is wel verschrikkelijk ontluisterend, zo’n enorm beest van 569 lbs hangend aan een touwtje. Had ie maar niet in dat aas gebeten. Hadden ze maar niet zo’n jacht op groot zeewild op touw gezet want het ziet er wel heel sneu uit.De olifantenjacht is toch ook verboden?

 

Met een stel collega-zeilers hebben we een dagje per huurauto over het eiland getoerd. De noordkust is wat minder toegankelijk dan de zuidkust waar de bus langs rijdt, dus het was een heel geslinger langs mooie baaien waar pittoreske vissersdorpjes aan gelegen zijn. De croton is trouwens de favoriete tuinplant op Tobago.
De noordoostkant van Tobago, waar wij zitten, is een complete tegenstelling met de zuidwestkant. Daar hebben de guesthouses plaats gemaakt voor resorts en is het echte feest aan de gang met volle stranden en hordes toeristen die er uitzien alsof ze net op de bbq hebben gelegen. Van de onbedorven schoonheid van het eiland is hier weinig overgebleven, al is de zee prachtig turquoise door het witte (koraal)zand. Maar we hebben er toch een mooie strandwandeling gemaakt van Pigeon Point naar de pier van Bucco Reef en eigenlijk zonder een kip tegen te komen. Toeristen bewegen zich kennelijk niet van hun strandligbed vandaan. En we beleefden er de Tobago-experience die – volgens The Rough Guide To The Caribbean althans - niemand schijnt te mogen missen: Miss Esmie's crab & dumplings in curry.

En tot slot onze zilverenhuwelijksbeachparty! IJskoude Carib-biertjes voor alle beach bums, rum en ananassap, tonijn op de bbq, een lekkere salade erbij en “limen” maar. En Hollis (“Rasta”) maakte voor de tortelduifjes een schattig vogelnestje uit een kokosnoot.