Nieuwe wateren! Alvorens we die bereikten, moesten we nog wel even afzien want de overtocht van Suriname naar Tobago viel niet echt mee. De windrichting was prima om te zeilen (halve wind) maar de zee was ruw en de golven hoog en steil. Bovendien kwamen ze als gevolg van de windrichting dwars in, wat resulteerde in veel massief water aan dek. Horizontaal langskomend water heeft ook de neiging door de kleinste kiertjes te dringen, bijvoorbeeld van de raampjes. Kortom: het was niet alleen buiten nat, maar binnen ook. Een glibberige vloer in een boot die over de golven stuitert, maakt het leven er niet makkelijker op. Naar de wc gaan was een crime en de eerste dag, toen de buien op z’n hevigst waren, werd er zelfs niet gekookt want het was gewoon gevaarlijk. Later heeft JW dit weer dubbel en dwars goedgemaakt met twee heerlijke diners en toen we de morgen na nachtelijke aankomst in Pirate’s Bay wakker werden, waren we alle ellende al bijna vergeten. This is paradise, man!
Van de 5 geankerde zeiljachten kenden we er 3, dus een hartelijk onthaal. Douane en immigratie bleken verschrikkelijk mee te vallen, als je maar zegt dat je tijdens kantooruren bent gearriveerd. Gelukkig blijkt Nederland ook nog een cricket-spelend land en behoren wij tot de gelukkigen die geen moeite hoeven doen om persoonlijk een visum (100 USD pp) te bestellen (en 2 dagen later afhalen) in Scarborough aan de andere kant van het eiland. Wat blijkt namelijk: het cricketkampioenschap wordt deze maand gespeeld op de Britse Caribische eilanden, en om de kosten van beveiliging te bestrijden moeten alle toeristen uit niet-cricketlanden hun bijdrage leveren via visa.

Trinidad en Tobago vormen samen een staat binnen de Britse Gemenebest. Industrie is op Trinidad geconcentreerd, terwijl Tobago het uitsluitend moet hebben van toerisme. De natuur is er schitterend en er is geen industrie als gevolg van de orkaan die alles op het eiland in 1963 verwoestte.
Het klimaat is aangenaam (een paar graden koeler dan in Suriname en wat meer is: een pittig windje) en veel droger. De mensen zijn buitengewoon aardig en relaxed (zeg maar: langzaam).

Hun gezichten zijn open: ogen wijd uit elkaar, hoog voorhoofd, rechte neus en stoere kaak; mooie combi van neger en indiaan. Ze spreken een grappig dialect van Engels met een soort drawl.
Het eiland is vergeven van de geschilderde borden en affiches en dat is soms maar goed ook want sommige producten zou je bijvoorbeeld in een groentekraam echt niet verwachten... De mensen zijn ook nog eens verschrikkelijk gelovig en nog wel van de extreme soort: 7e Dag Adventisten en Jehova’s Getuigen bij de vleet. Bijzondere kerkelijke bijeenkomsten worden overal aangekondigd met de belofte van “good preaching”. Hoor je geen reggae, dan hoor je gospelmuziek. Maar de muziek hier is helemaal niet hinderlijk want wordt afgespeeld op normaal volume. Een hele opluchting voor onze in Suriname gemartelde oortjes.

Pirate’s Bay is een kleine baai binnen Man O’War Bay, zo genoemd omdat het voor WOII een favoriete haven was voor Britse schepen uit de West-Indische vloot. Aan het strand van Pirate’s Bay is het geweldig snorkelen tussen schitterend gekleurde vissen en heel veel soorten koraal; het breinkoraal zou hier het mooiste zijn van de hele Carieb. Verder is het er goed en gezellig toeven met plaatselijke rasta’s. We kregen meteen een kokosnoot en werden meegetroond naar hun tuin op de berg, waar we overladen met papaja’s en pepertjes vandaan gingen. Het is “liming” wat de klok slaat, het Caribische equivalent van chillen dus, en we zijn natuurtalenten. Maar wat wil je, we zijn al 3 jaar “yachties”.
Liming kan ook uitgebreid in het aan de baai gelegen vissersdorp Charlotteville; een aangenaam slaperig plaatsje met langs het strand allemaal gezellige eettentjes. Charlotteville is een klein vissersdorp. De kingfish – zoiets als tonijn maar dan wit vlees en minder droog - is de big catch en ze vissen erop in kleine bootjes met aan beide boorden een outrig van lange bamboe hengels. De voor anker liggende bootjes worden bevolkt door allerhande vogels, o.a. schitterende pelikanen en fregatvogels. Voor vogelliefhebbers is Tobago een paradijsje. Op Tobago zijn namelijk meer soorten vogels dan op welk ander eiland in het oostelijke deel van de Carieb.

Komt doordat er hier geen giftige slangen voorkomen en daardoor is Tobago ontsnapt aan de schadelijke gevolgen van de mangoest, een soort roofdier dat op andere eilanden werd geïmporteerd om de slangen te elimineren. En toen de slangen op waren, begonnen ze aan de vogels...

Met de bus naar Scarborough is een waar avontuur. Het begint er al mee dat het maar helemaal de vraag is of er die dag wel een bus komt. Er zijn ook taxibussen, echter zonder duidelijke dienstregeling en wat duurder. Voor de gewone bus moet je vantevoren kaartjes kopen, maar zodra je iets ziet wat op een bus lijkt spring je erin, ook al is het een taxibus want je weet nooit of er nog een gewone bus komt. Maar de rit is werkelijk fantastisch! De bus volgt de zuidelijke kustroute langs allemaal mooie baaien, een waanzinnige slingertoestand want Tobago is net zo vulkanisch als bijvoorbeeld de Canarische eilanden waarmee we qua structuur veel overeenkomsten zagen. Qua natuur komt Tobago echter meer overeen met Suriname, alleen zijn de bomen en planten wat kleiner en met kleiner blad. Scarborough zelf is geen fraai stadje maar wel levendig en een hoop tentjes waar je wat kunt eten of drinken ; en de grootste attractie is dat je er geld kunt pinnen. De pinautomaat in Charlotteville weigerde namelijk al onze kaartjes (4)!

Met de rasta’s van het strand zijn we inmiddels dikke vrienden. Ze hebben allemaal grappige bijnamen: Rush, Rasta en Jungleman. Met Rush (die natuurlijk juist helemáál geen haast heeft) maakten we een lange wandeling naar de top van de berg. Recht naar boven door de jungle, totaal ruim 3 uur. Genoten van natuur die ook hier soms overweldigend is en na de klim beloond met schitterende uitzichten op Man O’War Bay en de rotsen van St.Giles Island die we hebben ontweken op weg hiernaartoe. En Rush heeft ons veel planten en vooral veel vogels laten zien, kortom: de Tobago-beleving was compleet.

Film beach rasta weirdo's (6,64 Mb)