De feestdagen zijn al lang achter de rug en het Nederlandse wintergevoel hebben we alleen met jullie mogen delen dankzij Blokker. Want in het filiaal te Paramaribo ontwaarden we een rek vol met... skihandschoenen. Intussen maken we ons eindelijk klaar voor de volgende etappe. We waren niet van plan langer dan 1 jaar in Suriname te blijven, want dat betekent alsnog een gang langs de douaneposten van Albina en Frans-Guyana in verband met nieuwe visa. Maar terwijl onze mannen doorwerkten waren twee dagen zomervakantie met wijn en stokbrood , Zuidamerikaans-Franse architectuur , gezelligheid op straat en exquise diners binnen handbereik beslist niet onaantrekkelijk, zeker omdat we best een beetje moe waren. Maar nu is fase 1 van de renovatie van ons huis echt afgesloten en we maken ons klaar om de zeilen te hijsen.

Kerst vierden we thuis, dwz in ons huis. BBQ op ons balkon in aanbouw, twee hangmatten en Boris mee als gast aan tafel want die lag compleet in de kreukels. Gevochten met een hond 2x hoger dus 4x groter dan hij. Gevolg: een wond aan z’n voorpoot en een snee in z’n oor, mager en apathisch, vacht dof en viezigheid erin. We gaven hem een wasbeurt met echte hondenshampoo, gevolgd door een blik hondenvoer en verder heeft hij de hele eerste kerstdag liggen pitten. Werd zelfs niet meteen wakker toen JW een geroosterd speklapje onder z’n neus neerlegde.

Oud en Nieuw in Suriname. ’s Avonds geen kip op straat, iedereen zit vanaf 2200 uur thuis. “Anders gaat je huis huilen toch?” (zegt Oma). Je moet je huis niet ongelukkig maken op het laatste moment, daarom blijf je thuis. Kun je meteen een “wasi” doen want het is goed om schoon het oude jaar af te sluiten en het nieuwe jaar in te gaan. Een echte wasi is trouwens geen gewoon bad, maar een ritueel afkomstig van de bosnegers, die speciale kruiden in een watertje laten weken en zich daar dan mee wassen om geluk te vinden in het nieuwe jaar. Op het uur U begeeft iedereen zich weer op straat, feestvierend het nieuwe jaar in.
Wij vierden het onder ons in het café van Mae met een NL/Surinaams gezelschap, bestaande uit zeilers, vissers, aanhang en buurtbewoners. Heel geanimeerd. Sofie bakte oliebollen en er verscheen een varken(tje) aan het spit. Verder de onvermijdelijke kip, nasi, bami en wat Hollandse (aardappel)salades. De hondjes kozen strategisch positie onder de tafel waarop het varken werd uitgeserveerd. Er werd flink wat vuurwerk afgestoken om kwade geesten te verjagen. Boris rende luidkeels blaffend achter elk rotje aan en omdat we vreesden dat ie er net op het ogenblik van ontploffing eentje te pakken zou krijgen, hielden we ’m op de heftigste momenten stevig in de houdgreep.Op wordt P bijgestaan door Hoemba.



 

Gezien de werkzaamheden aan ons huis beleven we hier in Suriname letterlijk tropenjaren. Onze mannen werken van 0700 tot 1700 uur en dat betekent dat we om 0630 in ons bijbootje moeten zitten. De wekker gaat dus af om 0550 uur! Behalve op zondag, dan staat ie uit. Dan hebben we de tijd aan onszelf. Nou ja, gedurende zo’n werkweek is er natuurlijk een to-do-list ontstaan, zoals aanvoer toilet ontstoppen (de rivier geeft flink wat blubber in het pompwater), lekkages opsporen, vleermuizen onder de huik van de bezaan vandaan jagen, de was, boodschappen, enz.
Met het huis lopen we flink voor op de planning. Oorspronkelijk zouden we in 2010 klaar zijn, maar dat is inmiddels verschoven naar eind 2007. Er is een onnoemelijk aantal vrachtwagens met hout voorgereden en we hebben uitgerekend dat in dak en balkon ruim 10 kuub hardhout is verwerkt (400 euro/m3). De vloer van de zolder nam nog eens 5 kuub geschaafd hout met messing en groef (630 euro/m3). Het is allemaal prachtig tropisch hardhout; met als enige nadeel (voor de mannen) dat het loodzwaar is. En dan bouwt men hier tegenwoordig niet meer in hout omdat het zo duur zou zijn!
Na het hout kwam het zand: 23 vrachtwagens, totaal 115 kuub zand waarmee ons perceel is opgehoogd en geëgaliseerd. Overige kwantiteiten voor de statistieken: 100 liter carboleum om al dat hout te impregneren tegen de hier welig tierende beestjes, ca 200 kg spijkers en nog heel veel meer.
Een huis bouwen of renoveren is hier in Suriname prima te doen. Onze vier mannen werken 9,5 uur per dag, 6 dagen per week. Totaal 228 werkuren, totaalbedrag 480 euro per week. We zijn super tevreden over ze, en zij over ons. We krijgen regelmatig complimentjes dat we zo hard werken! Hun verbazing bereikte het hoogtepunt toen P op het dak verscheen om de boeiboorden te schilderen. De steiger bestaat uit maar 1 plank van 20 cm breed, en dat is smal genoeg om de meeste mensen (en zeker vrouwen) van hun “werkvloer” te weren. Behalve een zeilster die beschikt over een harnasje met lifeline. Ze wilden wel graag weten waar we dat hadden gekocht...
Na twee weken zat het dak er compleet op. En dat was maar goed ook, want het begon meteen weer verschrikkelijk te regenen. Rond de jaarwisseling kreeg ons huis de karakteristieke elementen waarmee de metamorfose van saaie 11-kamerige blokkendoos naar creatief 6-kamerpaleis compleet was: de 2x5 schuingeplaatste palen als dragers van het dak, en de houten omloop rondom waar we tikkertje kunnen gaan spelen. toont de achterkant van het huis.
Klik voor de voorkant in een iets eerder stadium.

Zelfs op een mistige morgen staat de tuin er inmiddels mooi bij. We hebben 12 sinaasappelbomen en 1 mandarijn en die zijn de favoriete verblijfplaats van een schattig klein vogeltje, de grietjebie. Deze eet zaadjes van de fowrudotti en poept ze vervolgens weer uit op de takken van onze citrusbomen, en die zaadjes groeien weer uit tot meterslange wurgtakken die de bomen uiteindelijk in een dodelijke greep nemen. Inmiddels vinden we die grietjebie dus helemaal niet meer zo grappig. Maar onze bomen halen weer opgelucht adem en ze geven al veel meer vrucht.

We laten ons huis straks niet zomaar onbeheerd achter want we hebben iemand gevonden die 2x per week controleert of er geen ongewenste nieuwe bewoners zijn gearriveerd, en hij besteedt 2x per maand een halve dag aan de tuin. Dat alles voor nog geen 30 euro per maand en het mooiste is: hij blij, wij blij.

Zeilen: we vertrekken rond 20 februari. Eerst naar Tobago, ca 500 mijl dus 4-5 dagen onderweg. Dan gaan we lekker snorkelen en duiken, afgewisseld met veel boeken lezen. Kortom: lekker uitrusten. De Grenadines staan vervolgens op het programma en daarna gaan we naar het noorden: Santa Lucia en Martinique. Vandaar zeilen we eind mei terug naar Suriname, om in juni met frisse moed aan fase 2 van de renovatie van ons huis te beginnen.

Hot Dog News op gebied van de Domburgse straathonden. Met Boris hebben we sinds de kerst een LAT-relatie. Als ie zin heeft om mee te gaan naar ons huis, springt ie achterin de auto. Dat is eigenlijk elke dag en hij ligt om 06.30 uur al naast de auto op ons te wachten. Dan gaat ie lekker op leguanenjacht achterin de tuin; maar het grootste deel van de tijd bevindt ie zich binnen een meter afstand van P, want die is om een of andere reden zijn grote liefde.
Kort na de jaarwisseling kwam Ramona the Queen of Domburg Herself ons begroeten toen we met Boris “thuis”kwamen. Uitzinnig van vreugde (zoals te zien is in de film) en wij vonden het vanzelfsprekend ook hartstikke leuk om haar weer te zien, maar met spijt in ons hart want ze is dus gedumpt door de groentevrouw. Nu springen er elke dag 2 honden achterin de auto...
Intussen heeft Boris bewezen dat ie in het diepst van z’n hart niet de allemansvriend is die in ruil voor “pootje geven” een afgekluifd botje krijgt, maar dat hij ook een echte waakhond kan zijn. Bij ons huis waren een paar dingen gestolen en we hadden een vermoeden wie de dader was maar konden dat niet hard maken. Boris leverde het bewijs een paar weken later toen we bij Tamara aten en de vermoedelijke dief  binnenwandelde. We merkten hem pas op toen Boris zonder enige aanleiding heftig aan het blaffen en grommen was gegaan... Waarschijnlijk heeft ie ’s mans geur heeft geroken bij het prikkeldraad en de link gelegd “ongewenste indringer”. Die hond gaat voor ons door het vuur!!
Film van de come-back van Ramona (3,84 Mb)

Tot slot de Surinaamse taalrubriek. Suriname staat qua zelfmoordpercentage aan de wereldtop. Het zijn met name de hindoestanen die verantwoordelijk zijn voor deze score. Prestatiegericht volkje, en kunnen ze niet aan de eisen voldoen dan kan het gebeuren dat ze dan maar een fles Gramaxon leegdrinken. Dus nu weten jullie waarom deze insecticide de bijnaam “koeliecola” draagt.
De benaming van verdelgingsmiddelen is hier sowieso nogal duister want hier heet alle vergif “medicijn”. Heb je ergens houtluis, wormen, mieren of bijen, dan “zet je medicijn”. Dat betekent dat je je gifspuit vult met de smerigst denkbare zooi, je spuit het op je plantjes (die zouden daar helemáál geen last van hebben) en dan “zijn alle rommels weg”. Wij gebruiken het ook in de tuin, maar als vergif en met neus/mondbescherming, want als je dat niet doet stik je nog dagenlang de moord.