Trips naar het binnenland van Suriname zijn in het algemeen nogal kostbaar. Een tochtje met een reisorganisatie neemt minimaal 3 dagen waarbij je per dag op 80 tot 100 euro of meer moet rekenen, afhankelijk van de gewenste mate van luxe en of er een vliegtuigje aan te pas moet komen. Voor Surinamers zijn trips in eigen land financieel bijna niet haalbaar, want het gemiddelde netto inkomen is ongeveer 200 euro per maand. De meeste Surinamers zijn dus nog nooit in hun eigen binnenland geweest. De reisjes zijn voor buitenlanders en gaan in groepsverband naar toeristenresorts in de rimboe, waarvandaan ze per bus naar bosnegerdorpen worden vervoerd om apies te kijken. Arme bosnegers.
Gelukkig zijn er ook andere mogelijkheden om het binnenland te bezoeken. Je moet het alleen even weten. Wij gingen met de postboot mee. FOTO 1 De postboot brengt 1x per maand post en noodzakelijke voorraden van Paramaribo naar Donderskamp. Eigen hangmatten mee, wat eten en drinken en een fles rum voor de bemanning... en je toert voor een krats op de meest authentieke manier die maar mogelijk is naar het achterland.
De postboot deed op de heenweg zijn naam niet veel eer aan want we vervoerden maar 1 brief en een tiental balen rijst; plus een groepje toeristen, bestaande uit een professionele barkeeper, een ex-NATO-officier, een stel natuurbeschermers, een gevangenispredikant, een Indiaanse modechoreografe en haar zusje deejay-mc-arowak, en wij. FOTO 2 Maar op de terugweg zou de boot haar bestaansrecht wel bewijzen want toen kregen we 15 Indianen mee met bijbehorende vracht: lege gasflessen, zakken cassave en awarra’s (vruchten), vogeltjes in kooitjes, kettinkjes en zelfgeweven hangmatten en vele andere zaken die ze in de stad aan de man brengen.

De route naar Donderskamp voert via het Saramaccakanaal (FOTO 3 op het kaartje rood gekleurd) naar Uitkijk (weer een sluis) en over de Saramaccarivier (violet op het kaartje). De oevers van de Saramaccarivier waren een beetje eentonig maar de plaatsen die we passeerden spraken zeer tot de verbeelding. Wie kan zeggen dat hij op één middag Hamburg, Groningen, Bethlehem, Batavia, Bombay en Calcutta heeft gezien?! Vervolgens gingen we de Coppenamerivier (blauw) op en de nacht in. Tegen de tijd dat we op de Wajomborivier (op het kaartje groen) voeren, werd het ochtend en konden we genieten van het schitterende landschap van het dichte parwabos weerspiegeld in het heldere zwarte water. FOTO 4 Het was zo bladstil dat je echt goed moest kijken om de overgang te zien tussen beeld en spiegelbeeld, en het enige wat bewoog waren de vogels. We zagen o.a. een toekan en een ijsvogel; de naam van de laatste refereert aan de kleur, niet aan zijn leefmilieu. De Wajombo heeft een tamelijk unieke status in Suriname, want via de Arawarrakreek verbindt hij de Coppename met de Nickerierivier. In heel Zuid-Amerika bestaan maar drie van dit soort dwarsverbindingen tussen rivieren (waarvan twee in Suriname).
De postboot komt maar een keer per maand in Donderskamp, dus het is een happening van de eerste orde en het hele dorp loopt uit. FOTO 5 +6 De inwoners van Donderskamp zijn ruim 100 jaar geleden door pater Donders bekeerd tot het katholicisme, vandaar de naam. Er is toen ook een houten kerk gebouwd, die nu kennelijk niet goed genoeg meer is want hij wordt vervangen door een affreus stuk stenen nieuwbouw dat deze maand in gebruik wordt genomen. Gelukkig blijft het mooie oude gebouw bewaard als museum. FOTO 7

Twee dorpsbewoners namen ons mee voor een wandeling door dorp en bos (één geheel) en ze wezen ons allerlei bijzondere bomen, bijvoorbeeld de walaba met zijn gigantische peulen die aan de boom hangen als een mobile aan een plafond in een Nederlandse kinderkamer. FOTO 8 De Indianen leven van de opbrengst van hun land: ze jagen o.a. op pingo (soort wild zwijn) en ze verbouwen cassave, groente en fruit: mango, awarra, bananen en ananas FOTO 9 . Het enige wat ze importeren is rijst. En stadse fratsen zoals kleding, draagbare radio’s en de universele plastic stapelstoeltjes.
De Donderskampers zijn Cariben, naar zeggen de meest oorlogszuchtige Indianenstam. We werden echter allerhartelijkst ontvangen in de hut van een van de oudste vrouwen van het dorp en we kregen van haar een demo katoenspinnen FOTO 10 , awarrasap te drinken uit een kalebas FOTO 11 , cassavebrood en voor de terugweg een fles kassiri, een alcoholische cassavedrank, niet te zuipen.
De terugweg met de boot was even genoeglijk als de heenweg en met de bemanning was het dolle pret. Multi-inzetbare Sem was de hele dag in het primitieve kombuis aan het kokkerellen FOTO 12 en hij serveerde twee warme maaltijden per dag (dat is normaal in Suriname). Deze driedaagse riviercruise kostte ons 15 euro per persoon inclusief eten. We vragen ons af hoe lang de postboot nog in de vaart blijft.

Het Surinaamse Nederlands blijft voor ons een bron van vermaak. Onder (nee, niet op) de markt verkopen ze o.a. harde kip (ouwe soepkip), warme vis (=gerookt), als we een fietstochtje hebben gemaakt vragen ze of we leuk hebben gewandeld, we rijden met de dinghy naar de boot en de boot staat in de rivier.