Op São Nicolao kun je niet uitklaren dus daarvoor moesten we in elk geval naar Mindelo op São Vicente. Volgens JW was het een schitterende tocht langs heel veel mooie eilanden FOTO 1 , lekker zeilen, zonnetje, maar P lag benedendeks zielig te zijn met een ontstoken oog. Dat was de tweede reden om naar Mindelo te gaan, want in de hoofdplaats van de Kaap-Verden kun je natuurlijk de best mogelijke medische hulp krijgen. Naar het ziekenhuis op de Kaap-Verden is een belevenis, het systeem van inschrijfbureau en wachtkamer blijft ondoorgrondelijk maar iedereen is erg vriendelijk en behulpzaam. De oogarts was verschrikkelijk streng en misschien is dat hier wel nodig, het is veelzeggend dat ze hier een apart oogziekenhuis hebben. Op straat zie je opvallend veel mensen met allerhande ontstekingen (ogen, huid). Het waait hier als een dolle tussen de bergen en er stuift de hele dag zand in het rond. En als dat vol bacteriën zit...

Het is geen straf om in Mindelo te bivakkeren. De ankerbaai is prima, de ankergrond is uitstekend (overal hier op de KV’s), de boatboys zijn niet hinderlijk en het stadje is erg gezellig. Gebouwd in Portugees-koloniale stijl: een wirwar van smalle straatjes geplaveid met zwarte keitjes en een gezellige drukte. Op de stoepen zitten de vrouwen groenten en vis te verkopen maar er zijn ook overdekte markten. 
De koloniale naam van Mindelo is Porto Grande en je ziet in de stad nog aardig wat herinneringen aan 19e eeuw, toen de haven een belangrijke tussenstop was voor Atlantisch vrachtverkeer.
Het oude douanekantoor aan de kade draagt bij aan het gevoel van vergane internationale grandeur. FOTO 2  

Mindelo heeft trouwens nog steeds allure; er is zelfs een clube náutico met elke avond live muziek! Overdag op straat zie en vooral: hoor je ook overal drumbands; dit i.v.m. de op handen zijnde verkiezingen. FOTO 3

Tijdens ons “verplichte” verblijf hier hadden we natuurlijk tijd voor uitstapjes. En inmiddels zijn we er ook achter dat de naam Cabo Verde absoluut een verkeerde indruk geeft van de archipel, want het is hier in z'n algemeenheid allesbehalve groen. Cabo Verde is eigenlijk de naam van de kaap bij Dakar (Senegal), zo genoemd door de ontdekker ervan toen hij daar aankwam na een zeiltocht langs de Sahara-kust. Ja, dan lijkt ineens alles groen. 
De 10 Ilhas do Cabo Verde (zoals ze bij ontdekking werden genoemd) zijn nogal verschillend en dat komt doordat ze niet tegelijkertijd zijn ontstaan. De oostelijke eilanden, o.a. Sal en Bõa Vista, zijn circa 20 miljoen jaar geleden uit vulkanische erupties ontstaan en sindsdien onderhevig geweest aan weer en wind (erosie), waardoor de vulkaanresten op de overigens vlakke eilanden nog maar tot 400 m hoog zijn. São Nicolao, São Vicente en ook het hier tegenover liggende Santo Antão zijn pas 2 miljoen jaar oud en zijn dus veel hoger. Het eiland Fogo is nog vulkanisch actief; de laatste uitbarsting was in 1995.
Op de Canaries werd de drakenboom gepresenteerd als zeldzame attractie (op Tenerife moest je zelfs 4 euro pp betalen om hem te mogen zien achter het hek in het park), maar hier groeien ze bij bosjes. Gratis en groot! FOTO 4 De grootste zijn wel 10 m hoog en reuzen vergeleken bij de Canarische drakenbomen. 

Wat hier nog meer groeit: bananen (heel lekker), mango, papaya, aardappels (heerlijk zoet), maïs, bonen, tomaten, uien, wortels, bieten en sla, dus we komen niet om van de honger. Qua eiwitten eten de Kaap-Verdiërs voornamelijk vis en de langoest is een belangrijk exportproduct. Vlees is voor ons uitsluitend uit de diepvries verkrijgbaar dus dat kopen we niet. Als je hier woont komen ze bij je aan de deur als er een koe of varken wordt geslacht, en dan kun je intekenen.

Santo Antão beschikt niet bepaald over geschikte havens voor Miep FOTO 5 , maar per ferry ben je er binnen een uur. Per aluguer de bergen in, over de onvermijdelijke keitjesweg, een spannende rit. Naarmate de wegen natter zijn (het noorden van Santo Antão is gezegend met behoorlijk wat regen, hetgeen vruchtbare grond oplevert: er zijn zelfs suiker- en koffieplantages) rijden de chauffeurs harder, en toevallig troffen we een behoorlijk regenachtige dag. De wegen zijn gebouwd op de berggraten en de hellingen zijn regelrechte afgronden dus het is zeer spectaculair. FOTO 6 geeft een indicatie maar helaas kan een foto toch niet het dramatische effect weergeven.
Santo Antão zou het mooiste eiland zijn van de KaapVerden (zelfs mooier dan São Nicolao), en voor zover we daar nu over kunnen meepraten (score: 5 van de 10 eilanden) zijn we het ermee eens. Het is schitterend en de dorpen zijn buitengewoon charmant en vooral: nog niet platgelopen door toeristen. We proberen ons steeds voor te stellen hoe het hier over 10 jaar zal zijn, als projectontwikkelaars dit gebied hebben ontdekt en ontgonnen. Op de Canaries is het ooit ook zo begonnen...