Tweede kerstdag bestaat op de Kaap-Verden niet dus dat was voor ons gewoon werken, lees zeilen, en wel naar het eiland São Nicolao 86 mijl naar het westen. 
São Nicolao is volgens kenners het meest onbedorven eiland van de Kaap-Verden maar dat kunnen we helaas niet zelf controleren omdat we nou eenmaal niet alle 10 eilanden kunnen bezoeken. Terwijl Sal en Bõa Vista al als extreem rustig te boek staan, lijkt hier op São Nicolao de tijd en daarmee de ontwikkeling van toerisme te hebben stilgestaan. Kippen lopen los door de hoofdstraat, oude vrouwen roken pijp; het oogt allemaal tamelijk authentiek.
Gedurende twee dagen konden we de boot hier in Tarrafal niet of nauwelijks verlaten want er kwam een frontje over waar een hoop wind uit kwam, die hier over de hoge bergen aandendert in de vorm van valwinden van 10 Bft. Toen de wind weer een beetje tot bedaren kwam durfden we de boten wel aan hun ankertjes achter te laten (de ankergrond is hier uitstekend) en stapten we achterin een pick-up truck met chauffeur om het eiland te bekijken.

São Nicolao zou namelijk niet alleen het meest onbedorven, maar ook het mooiste eiland van de hele archipel zijn. En inderdaad, het is prachtig en je vergeet bijna je pijnlijke kont want de bankjes achterin zo’n pick-up zijn weinig comfortabel en de wegen zijn uitsluitend geplaveid met kleine keitjes. FOTO 1
São Nicolao is bergachtig met het hoogste punt op 1300 m; vergelijkbaar met Gran Canaria en La Gomera. De vergelijking houdt daarmee niet op, want ook landschappelijk vertoont São Nicolao grote overeenkomsten met het mooiste wat de Canarische eilanden te bieden hebben. De ruige berghellingen FOTO 2 , het bos met de bemoste bomen op de top FOTO 3 – de vegetatie is alleen meer tropisch en het is er iets minder fris, al moet je op de top nog steeds een trui aan.
De dorpen zijn puur en onbedorven. Nergens hotels en appartementencomplexen; uitsluitend pittoreske boerderijtjes FOTO 4 met loslopende kippen, varkens, ezels, honden en katten en overal vriendelijk groetende mensen.

Moderne gemakken zijn hier nog niet zo doorgedrongen. Water wordt gehaald bij het centrale watertappunt, waarvan er in elk dorp minstens een is. Het is wel de bedoeling dat de chauffeurs van de pick-ups een beetje voorzichtig manoeuvreren in de dorpen, want een overstekend mevrouwtje zouden ze maar zo omver kunnen rijden. FOTO 5
Er is maar één soort winkel: de mercearia (kruidenier), die tevens dienst doet als bar voor het hoognodige glaasje pontch FOTO 6 . Pontch is hèt aperitief hier op de eilanden (een mengsel van rum, honing, citroensap, vaak op smaak gebracht met kaneel en kruidnagel en gedecoreerd met citroenschilletjes).

Op oudejaarsdag liepen alle vrouwen in Tarrafal met rollers en krulspelden in hun haar, bijeengehouden door een haarnet; dit ter voorbereiding van het feest want hier op de Kaap-Verden zijn drie dingen belangrijk: seks, geld en muziek. En toen werd het tijd om te vertrekken. Je kunt maar op drie eilanden uitklaren, en daar hoort São Nicolao niet bij. Dus we gaan via Mindelo op São Vicente en zetten vervolgens koers naar Paramaribo.