Uitgewuifd door de huisschildpad (1 meter doorsnee en minstens 100 jaar oud) en van Sal naar het 35 mijl zuidelijker gelegen Bõa Vista gezeild. Niet zo’n kale steenmassa, maar mooie duinen en parelwitte zandstranden rond smaragdgroene baaien. Deze tekst kon zomaar afkomstig zijn uit een reisbrochure en inderdaad: Cabo Verde is een toeristenoord in opkomst. Het zal vast niet lang meer duren of de resorts rijzen als paddestoelen uit de grond en chartermaatschappijen komen met goedkope vluchten, en dan is het uit met de pret. Het is nogal logisch want de temperatuur is heerlijk: 25-30°C en er waait continu een fris windje; de mensen zijn vriendelijk, de sfeer is uitstekend FOTO 1 , criminaliteit zijn we tot nu toe niet tegengekomen en de maritieme leefomgeving is relatief onbedorven: veel koraal, veel vis. Omdat  de watertemperatuur bovendien buitengewoon aangenaam is: 22°C, is snorkelen een van onze dagelijkse bezigheden. Je hoeft trouwens niet te snorkelen om veel vissen te zien. Elke ten anker liggende boot heeft namelijk z’n huisvissen en hier op Bõa Vista hebben we er duizenden die onder Mieps dikke buik schaduw zoeken – of een veilige haven, want het barst hier van de vogels die op die visjes jagen. Het is leuk om onder water te zien hoe zo’n school in formatie beweegt alsof het één grote vis van 3 kubieke meter is. FOTO 2  

Cabo Verde is rijk aan vis FOTO 3 , maar andere voeding is beperkt verkrijgbaar en duur: voor 4 tomaten betaal je 2 euro.

In de mini-mercado’s wordt voornamelijk voedsel in blik verkocht, o.a. boter en margarine. Dat laatste komt natuurlijk uit Nederland en design jaren ’50. Remia margarine adverteert hier in Afrika met een frisse Hollandse deerne in de stijl van Hans Borrebach; een regelrechte belediging voor de Afrikaanse bevolking en voor ons om je dood te schamen dat onze landgenoten kennelijk vinden dat elke investering te veel is. FOTO 4  

De eilanden zijn beslist de moeite waard om grondig te bekijken. De meeste toeristen nemen een taxi maar wij pakken gewoon de minibusjes en pick-ups waar de lokale bevolking gebruik van maakt en als ze naast Crioulo en Portugees ook Engels spreken, vertellen ze van alles over het land (en Senegal, want er zijn hier erg veel Senegalezen). Ze willen altijd onmiddellijk weten waar we vandaan komen en vinden het leuk te horen dat we uit Nederland komen, want vaak zijn ze daar zelf ook geweest. De Kaap-Verdianen zijn namelijk een zeevarend volkje en Rotterdam kennen ze op hun duimpje.
In Cabo Verde moet je je eisen niet te hoog stellen. Internetten is moeizaam want veel webverbindingen bevinden zich nog in het stadium van het digitale karrespoor. Ook de elektriciteit is weinig betrouwbaar en kan zomaar ineens uitvallen. Niemand die ermee zit en niemand die er verbaasd over is, het hoort bij het leven van alledag. En als het in een restaurant gebeurt terwijl ze toevallig net jouw aardappeltjes aan het frituren zijn, heb je pech en krijg je ze halfrauw op je bord; maar wel geserveerd met een glimlach, want die valt nooit uit.

Sal Rei is de hoofdplaats van Bõoa Vista. Het is een gezellig dorp met een groot marktplein en veel kleine winkeltjes. Aan de buitenkant kun je niet zien wat er wordt verkocht want vanwege de hitte gebeurt alles binnenskamers. Dus je steekt je hoofd maar om een deurpost en dan zie je het vanzelf. Net als in Palmeira op Sal is in de oude stadswijk aan de haven stromend water nog niet doorgedrongen. Dé plek van samenkomst is de gezamenlijke wasplaats, voor ons een mooie gelegenheid om ons door de overtocht nogal zoutige beddengoed eens lekker te boenen in een van de betonnen wastobbes. FOTO 5 +6  

De motor had ook nog een eindejaarsverrassing voor ons in petto: carter en cilinders vol zeewater, maar het fijne is dat we ons tegenwoordig steeds minder uit het veld laten slaan. Een toevallige ontmoeting met de Italiaan Luca (osteria "Blue Marlin", Boa Pesca vistrips, vastgoed) bracht ons in contact met wel drie monteurs, waarvan eentje het werk meteen de volgende dag ging uitvoeren. Na 7 uur arbeid en enige wanhoop was ons groene monster weer aan de gang. 
Het frequenteren van Luca’s restaurant heeft ons niet alleen een gerepareerde motor opgeleverd, maar ook het recept van tonijntartaar , ons inmiddels favoriete voorgerecht in de Blue Marlin. Tonijn is de gehaktbal van de Kaap-Verden maar dit gerecht is een traktatie en bovendien supermakkelijk te bereiden aan boord. Jammer dat we geen voorraad Italiaanse witte wijn hebben om erbij te serveren!