Marokko


In Marokko gaan de dames in plastic regenpak gehuld en met hoofddoek te water. Ze hebben nog andere toepassingen voor die regenpakken, en wel: aan de lijn doen. Met zo’n plastic pak aan zweet je je natuurlijk een ongeluk en je lichaam verbruikt extra energie om zich aan te passen aan deze ongewenste omstandigheid. Draag zo’n pak onder je jellaba et voilà! een gevaarlijke vermageringsmethode is geboren. Door onze manier van reizen komen we in contact met veel mensen. De gastvrijheid in Marokko kent geen grenzen, en zo komt het dat we regelmatig ergens thuis worden uitgenodigd. Een goeie manier om het land te leren kennen maar eens is het tijd om afscheid te nemen. 26 dagen in El Jadida werden er uiteindelijk 27, want toen JW de middag voor vertrek (de volgende morgen) de motor naliep en olie controleerde, bleek er 1,5 liter zeewater in de carterolie te staan. Ahmed liet zich van zijn beste kant zien want regelde onmiddellijk een monteur voor de volgende morgen om 09.00 uur. Insjallah, denk je dan, maar jawel: Zacharia kwam keurig op tijd opdagen en bleek nog een uitstekende monteur ook! De Marokkaanse kust is niet alleen berucht om de hoge deining, maar ook om de vele visnetten. Ze worden uitgezet op hoogwater en met laagwater weer binnengehaald.	Vanwege de NW-deining van 2,5 meter in combinatie met wind SW2, zijn we Jorf Lasfar in gevlucht, 10 mijl ten zuiden van El Jadida en de grootste commerciële haven van Marokko. De fosfaatoverslag heeft de omgeving omgetoverd in een surrealistisch geheel want alles is gifgeelgroen. Safi (de tweede commerciële haven van Marokko) is niet alleen het mekka van de sardines (5 kg voor 1 euro) maar ook en vooral van de keramiek. Komt doordat de juiste rode aarde hier in de buurt te vinden is. Op straat worden de tweede keus en slechtere objecten verkocht, in de winkels de eerste kwaliteit. Als je wat verder doorloopt kom je vanzelf bij de bron terecht: de poteries. FOTO 1 De klei wordt vele malen bewerkt en alles is handwerk: het kneden en zeven tot een smeuïge substantie (drie fasen), het draaien en natuurlijk de afwerking. Ook het bakken vindt plaats op natuurlijke wijze in houtgestookte ovens. FOTO 2 Het beschilderen gebeurt met natuurlijke grondstoffen; de motieven zijn traditioneel met mooie Arabische krullen, Berbers of modern met bijvoorbeeld een vismotief. Dat laatste is in z’n soort eigenlijk ook weer klassiek en leuk voor aan boord. FOTO 4+5 Sommige objecten lenen zich voor kunstig snijwerk, zoals lampen e.d. FOTO 3 Aangezien alles handwerk is, worden ook de gereedschappen zelf gemaakt. De sculpteur beschikt over een reeks handige snij-instrumentjes, vervaardigd uit sardineblikjes en geplaatst op de houder van een BIC-pen. Die	BIC-pennehouders worden ook gebruikt om penselen te maken; in de uiteinden worden plukjes ezelmanen gestoken en in de juiste vorm gesneden. Het was leuk om de kunstenaars aan het werk te zien met hun vaardige handen; als iemand iets goed doet, trefzeker en snel, lijkt het allemaal zo makkelijk... Van Safi naar Essaouira is het 55 mijl waarvan we ca 5 mijl konden zeilen. Met de wind in Marokko is het hollen of stilstaan, en meestal is het dus stilstaan. Gelukkig hadden we onderweg nog enig spektakel want ’s middags hadden we “beet”: een visnet opgepikt met het roer. We waren het snel kwijt. Essaouira is een gezellige vissershaven. Er is een flinke scheepswerf, momenteel zijn er maar liefst zes vissersschepen in aanbouw. FOTO 6 Verder is het (naar ons idee) verschrikkelijk toeristisch, d.w.z. de busladingen worden vanaf Agadir en Marrakesj aangevoerd en lopen je continu voor de voeten bij het boodschappen doen in de soukh. We hebben onze medicijnkist zwaar aangevuld want hier betaal je maximaal een kwart van de in NL geldende prijzen voor dezelfde producten van dezelfde fabrikanten; bovendien is alles over de toonbank verkrijgbaar. Extra voorraad wasmiddelen voor de handwas (alleen die stromende rivier kunnen we niet meenemen), limonadesiroop, ontbijtkoek(!), en toen waren we klaar voor vertrek naar de Canaries.