 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Lanzarote en La Graciosa
 |
||
| Via
Fuerteventura naar Arrecife op Lanzarote met fantastisch zeilweer: vlakke
zee, lekker briesje, ruime koers, blauwe lucht, zon en veel dolfijnen. Zo
zou het altijd moeten zijn maar het komt helaas zo zelden voor. P’s verjaardagscadeau bestond uit wéér een autootje huren en over het eiland toeren. Lanzarote dus. Eerst naar het nationale park Timanfaya aan de zuidwestkant van het eiland. Een gebied van 51 km² waar tussen 1730 en 1736 dit spectaculaire landschap is gecreëerd door een aaneenschakeling van erupties van de aarde; daarbij meer dan twintig dorpen onder bergen lava en hete as bedelvend. De vormen zijn ruw en ruig maar vaak ook zacht glooiend als een zwarte woestijn. FOTO 1 De kleuren zijn rood (de bergen worden “montañas del fuego” genoemd, vuurbergen FOTO 2), bruin, groen en zwart en in alle nuances. Het is prachtig, maar jammer is wel dat je in een touringcar moet plaatsnemen om langs de rijen kraters te worden gesleept. Dus je kunt nergens uitstappen om het landschap even echt aan te voelen; met je beide benen op de grond die zo verschrikkelijk tekeer is gegaan. Een ander hoogtepunt en ook veroorzaakt door vulkaanuitbarstingen maar dan ongeveer 4000 jaar geleden, wordt gevormd door de Cueva de los Verdes in het noorden van Lanzarote. Deze grot is ontstaan doordat een gesmolten lavastroom onder blootstelling aan lucht is afgekoeld en gestold. |
De grot
bestaat uit meerdere lagen en het gesteente heeft allerlei intrigerende
vormen en kleuren (versterkt door kunstige maar artificiële verlichting). Vooral
het groen is bijzonder, vandaar de naam. Het spiegelende meer in de grot FOTO 3 geeft een schitterend effect want optisch bedrog van nóg een verdieping, maar het geheel viel ons eigenlijk toch een beetje tegen. Misschien omdat we in Thailand al eens grotten hebben bezocht, maar dan per zeekano en met twee Thaise gidsen en zonder die 50 andere toeristen erbij. Daar voelden we ons onderdeel van de natuur, maar op Lanzarote zijn alle bezienswaardigheden die op zich wonderen der natuur zijn, bewerkt tot voor de gemiddelde puffende en zwetende Duitser te behappen uitstapjes. Om de toeristenstroom te kunnen verwerken, zijn alle belangwekkende zaken namelijk (over)georganiseerd. Je voelt je in een keurslijf gedwongen waardoor minder ruimte is voor persoonlijke beleving met eigen inbreng en interpretatie. Het is nog niet zo erg als Disneyworld of zoals beschreven door Ira Levin in De Dag der Dagen, maar met de meute meesjokken ligt niet echt in onze aard. FOTO 4 Het uitzicht op het eilandje La Graciosa (waarbij het beste uitzichtpunt werd afgeschermd door een hoge muur, loket voor de kaartverkoop…) hebben we in ons hoofd geprent als algemene vaaraanwijzing om naar La Graciosa te zeilen. FOTO 5 |
La
Graciosa ligt vlak ten noorden van Lanzarote met tussen de beide eilanden
een zeeëngte van nog geen halve mijl breed. Graciosa is een nogal onbekend
Canarisch eiland en wat ons betreft blijft dat zo. |
 |
||
Vorige 
Volgende