Gran Canaria


Op de Canarische eilanden zou het in maart lente moeten zijn, maar het weer begon deze maand behoorlijk wisselvallig. Geen probleem want we vermaakten ons uitstekend in Las Palmas. Het is een oude stad met prachtige architectuur FOTO 2 en parken vol palmen. We kwamen zelfs toe aan culturele dingen zoals bezoek aan la Casa Colón, het Columbus-huis. Herinneringen aan Columbus zijn we het laatste halfjaar ongeveer dagelijks tegengekomen. De man is echt overal geweest en heeft dus ook ongeveer alle Canarische eilanden bezocht, maar zijn lievelingseiland was La Gomera want daar had ie een vriendin. FOTO 1 Het museum in Las Palmas is wel het mooiste van alle Columbus-huizen. Het ziet er aan de buitenkant al prachtig uit, en eenmaal binnen kun je je vergapen aan oude navigatie-instrumenten en een collectie oude zeekaarten die indertijd allemaal met de hand werden overgetekend. Wij hebben het nu heel wat makkelijker! Het kopiëren mag dan zijn gebleven, maar het medium is nu een beetje anders. Had Columbus een pc gehad, dan had ie heel wat meer tijd aan andere dingen kunnen besteden en kon ons beeldscherm nu misschien een overlap tonen van radarbeeld en zeekaart. Een wens van veel hedendaagse zeilers.	Gran Canaria is aantrekkelijk genoeg om meerdere autotochten te maken, dus we hebben weer voor een dag een autootje gehuurd en langs de noord- en westkust gereden waarbij je bij elke bocht wordt getrakteerd op een spectaculair vergezicht. Hetzij een blik in de barranco’s (de kloven met hun kleurenspel van groen en bloemen en dynamisch dankzij de schaduwen van de wolken op de bergrichels), hetzij een beeld van de kustlijn met witte branding in turquoise baaien en scherpe rotspunten uitstekend in een azuurblauwe zee. FOTO 3 Verder in zee wordt het water steeds dieper blauw. Zeilend tussen de eilanden (diepte 4000 m) lijkt het zelfs alsof je in een inktpot rondvaart. De autoweg gaat zuidwest meer landinwaarts, waar we schitterende dalen hebben gezien, weelderig begroeid en met overal bloemen. FOTO 5 In Puerto de Mogan aan de ZW-kust hadden we afgesproken met Deense vrienden die nogal onfortuinlijk waren en vreselijk in de put zaten. Een opeenstapeling van ellende had hen al bijna doen besluiten huiswaarts te gaan. Gelukkig konden we een positieve bijdrage leveren d.m.v. een luisterend oor, morele steun, relativering van hun problemen aan de hand van onze eigen ervaringen en de veel afgrijselijker dingen die anderen zijn overkomen. P&JW de zeilerstherapeuten: de lamme leidt de blinde.	We hebben de tijd hier gebruikt om eens goed rond te kijken naar een huisje dat een goede investering zou kunnen zijn van onze spaarcenten. Maar we hebben nogal wat eisen, en het aanbod dat daarbij past is niet erg groot. Verder zitten er nogal wat haken en ogen aan de aankoop van een huis in Spanje. Het consulaat is ons al zeer behulpzaam geweest en als het echt zo ver komt, zullen we wel een juridisch adviseur in de arm nemen. Het huizenproject leverde flink wat gratis sight-seeing met de makelaar op, we hebben er veel plezier aan beleefd en ook wat van geleerd (P’s Spaans is met sprongen vooruit gegaan). Het klimaat hier is trouwens niet altijd even ideaal. Zo nu en dan worden de eilanden geteisterd door de zogenaamde “calima”: een weerstoestand waarbij zwevend Saharastof het land in een dichte mist hult. In januari is er in een paar dagen circa 62.000 ton zand neergedaald over de hele archipel (inclusief zee, dat wel); en nu in maart hebben we er ook enkele dagen van mogen genieten. De calima wordt veroorzaakt door oostenwind, die ook nog eens verschrikkelijk droog is. Gecombineerd met een temperatuur van 25 tot 30 graden is het allemaal behoorlijk onprettig.