|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Gran Canaria
 |
||
| Van
La Gomera zeilden we noordoost naar
Santa Cruz. Daar lagen immers de paspoorten al een paar weken op ons te
wachten. Santa Cruz is een grote stad, natuurlijk vol met computer- en
andere hebbedingenwinkels. Ons verblijf viel toevallig samen met een
Grote-Petra-Verwendag met als resultaat o.a. een schattig klein Canon
kleurenprintertje dat precies dwars in een la past. Die printer is
natuurlijk in eerste instantie een verrijking van de navigatiemiddelen. We
mogen dan wel braaf op papieren kaarten navigeren maar 500 à 1000 kaarten
dekken de wereld niet en op de computer hebben we 2 Gb aan C-Map 2003. Om de laptop zo min mogelijk bloot te stellen aan zout water en
zilte lucht, printen we voor vertrek gewenste detailkaartjes en hebben we
alle informatie bij de hand. Ben je eenmaal in Santa Cruz dan heb je genoeg hoogte om met een knik in de schoot op de noordoostenwind naar Las Palmas op Gran Canaria te zeilen. En laat dat nou toevallig het zeilersmekka van de Canaries zijn! Dus hier hebben wij Miep verwend met nieuwe huiken van heel sjiek beige canvas, door P zelf gefabriekt op de naaimasjien waardoor die twee huiken bij elkaar maar 110 euro kosten inclusief sluitclips en bandjes. Het was een heel gevecht want de lappen stof waren toch wel aardig groot om te verwerken in ons dan ineens kleine kajuitje. FOTO 1+2 Er was nog genoeg canvas over om ook nog een strakke stuurwielhoes te maken; de lijmverbindingen van het hout baarden ons enige zorgen gezien de bekend vernietigende werking van UV-licht, en nu is het wiel beter beschermd. |
Bovendien
hebben we een nieuw hoofdanker aangeschaft: een Delta van 20 kg; voor 300
euro en dat is niet al te veel. Binnen een uur hadden we de inmiddels
overbodig geworden CQR voor 75 euro verkocht aan onze Canadese buurman,
dus iedereen blij. Voor onze ervaringen met ankeren klik 
Dit alles terwijl we de juiste wind afwachten om richting Marokko te gaan. En bijkomen van de vermoeiende zeiltrip, want al was het maar 55 mijl, de zee die tussen Tenerife en Gran Canaria staat is een soort milkshakemachine en bij aankomst voelt het alsof je helemaal door elkaar bent geklutst. Het valt niet mee om beroepsrecreant te zijn. Alle klussen gedaan, was het hoog tijd om het eiland eens te gaan verkennen. Op de fiets (de oude binnenstad van Las Palmas bruist en is werkelijk prachtig met o.a. de mooiste Jugendstil-gevels) en met de auto. Op een prachtige onbewolkte dag regelde Don Pedro van de benzinepomp een autootje voor ons. De Duitse wekker naast ons ging al om 0700 af dus we stonden mooi op tijd klaar voor de rondrit. Sleutelwoord voor dit eiland is: harmonie. Weelderige begroeiing maar beslist niet rommelig FOTO 3 en de landschappelijke overgangen verlopen geleidelijk. We hadden geluk met het seizoen want het is lente! Overal boterbloemen en de amandelbomen bloesemden nog volop; bleekroze, beeldschoon. FOTO 4+5 
|
Misschien komt het doordat Gran Canaria het middelste eiland is, want het
lijkt erop dat GC een combinatie is van de mooiste elementen die de
verschillende eilanden zo speciaal maken: het weelderige groen van La
Gomera (inclusief de “jungle” met de mossen), de rotsen van Tenerife
met hun gevarieerde kleuren, de roodbruine aarde van Lanzarote en
Fuerteventura. FOTO
7
wordt gevormd door de Pico de Nieves (1942 m) waar zelfs nog een restje
sneeuw lag. Op de berg is een put waarin vroeger sneeuw werd opgeslagen om
te worden verkocht als ijsblokken. Vanaf de Pico heb je uitzicht op de Roque
Nublo, een indrukwekkende monoliet, en de helderblauwe lucht bood ons een
fantastisch vergezicht op de Teide (op Tenerife, dik ingesneeuwd)
We vinden Gran Canaria veruit het mooiste van de Canarische eilanden en het heeft ons hart gestolen. |
 |
||
Vorige 
Volgende