|
We
hadden oorlog met de kakkerlakken, maar wij hebben gewonnen. Het was wel
even bikkelen want ze komen liefst tevoorschijn als het donker is en ze
rennen keihard, zeker zodra ze de menselijke kakkerlakkendoders in het
vizier krijgen. Bijkomende complicerende factor is dat ze meteen al hun
eitjes in het rond laten vliegen als ze zich in een levensbedreigende
situatie bevinden. Proberen die beesten dood te meppen resulteert na 3
weken beslist in 50 nieuwe kleine kakkerlakjes. Het beste is dus ze met
de spuitbus te lijf te gaan. Om er kakkerlakken mee dood te krijgen moet
zo’n spray wel van goeden huize komen, enorm smerig dus en je stikt zelf
zowat de moord. Ook hebben we speciale kakkerlakkenvalletjes: ze worden
"kakkerlakkenhotels" genoemd en het zijn zwarte doosjes met
gif op de bodem en spleten aan de zijkanten. De kkl lopen liever door
een smal gangetje dan bijvoorbeeld dwars over de navigatietafel en in
die doosjes krijgen ze gif aan hun pootjes en dan vallen ze om.
Na vier kakkerlakken was het gelukkig afgelopen.
Maar we moeten continu alert zijn. Ze verschuilen zich graag in dozen,
doosjes, en ze zijn dol op lijm. Om de soort te doen voortbestaan is de
geprefereerde plaats om eitjes te leggen: achter loszittende etiketten.
Voor ons houdt het in dat we al onze boodschappen op de steiger uitpakken
en alle verpakkingen meteen wegmieteren.
En voordat we aan boord gaan: schoenen uit. (Ook de gasten.) |
In
januari/februari is het "winter" op de Canarische eilanden. Net
zoiets als zomer in Nederland. De temperatuur is max. 20°C en er
waait een harde en frisse wind (NE). Als er wolken voor de zon zijn is het
behoorlijk fris (vinden wij) en ’s avonds koelt het snel af. Oorzaak is
dat de lagedrukgebieden nu wat meer naar het zuiden zakken.
FOTO
1 Maar gelukkig
hebben ze hier ook carnaval. Voor ons als “boven-Moerdijkers” de
eerste keer in ons leven!
Het wordt hier uitgebreid gevierd met tien dagen
continu feest. Te beginnen met een optocht natuurlijk, waarbij een
Egyptische tempel met een tiental (ook mannelijke) Cleopatra’s aan ons voorbijtrok, een
Cubaanse politiepost, een soort hoerentent, een Venetiaans huis met terras,
een vissersboot (onvermijdelijk), een Las Vegas casino, en
nog veel meer.
Vrouwen vormen voor de Gomeriaanse man de favoriete verkleedact bij uitstek;
bijvoorbeeld het hoerige type met zware make-up, een wilde blonde pruik
en gekleed in ultra-mini-rok met netkousen en zilveren wimpers. Maar het
meest tot de verbeelding spreekt de dikke negerin met extra opgevulde billen
en borsten, al of niet gehuld in een rieten rok en met een bot door de neus.
FOTO
2+3+4
|
De Gomerianen zijn een nogal
ritmisch volkje (Afrikaanse roots) dus er was elke avond live muziek. Op
het dorpsplein was een enorm podium opgesteld waar de diverse lokale bands
optraden, plus allerlei grappige acts van kleurig uitgedoste zangers en
dansers. De haven is vlakbij het dorpsplein, dus er kwam weinig van
slapen. Zo’n feest duurt namelijk al gauw tot 0600 uur! De
alcoholconsumptie is opvallend laag; we hebben geen enkele dronkelap
gezien! Voor de Gomerianen bestaat feestvreugde kennelijk niet uit zuipen,
maar uit muziek, vrolijkheid en sociale contacten.
De
haven van San Sebastian de la Gomera is uitstekend, gezellig en niet duur. We hebben ons
maar even geschaard onder de langliggers om te “overwinteren” tot de
temperaturen weer draaglijk (boven 20°) zijn. Geen straf,
met zo’n feest in onze achtertuin. Bovendien is het een goede
gelegenheid om eens flink aan de slag te gaan en wat grotere klussen aan
te pakken. Zoals schuren en lakken van de kajuitvloer; niet echt handig
als je steeds aan het zeilen bent of op een ankerplek ligt waar je any
moment moet kunnen vertrekken omdat de wind is gedraaid.
FOTO
5 Maar winter en
carnaval voorbij, is het hoog tijd om La Gomera achter ons te laten en weer
eens een lekker eindje te gaan varen. Marokko roept! |