Sinds we in het gebied van de Canarische eilanden zijn, heeft het aan een stuk door hard gewaaid, en op de kant schudde de boot zo nu en dan op al die palen die Ramón eronder had gezet. Maar zodra we weer in het water lagen was de wind compleet op want we zaten in het oog van een depressie, dus brommen naar La Gomera over een spiegelgladde zee. FOTO 1 . Een goeie test voor de gerepareerde motor en ja hoor: temperatuuralarm. De oorzaak bleek een slecht contact te zijn, dus met de motor zelf was gelukkig niets aan de hand.
Het lagedrukgebied kwam met een hoop lawaai over ons heen. Een knetterend onweer dat meer dan 8 uur aanhield, begeleid door een wolkbreuk die ongeveer het halve eiland heeft weggespoeld. 
FOTO 2 In het dorp stond het water een halve meter hoog en het muurtje tussen stoep en strand werd m.b.v. een bulldozer met de grond gelijk gemaakt zodat het water kon weglopen. Het mooie strand werd daarbij getransformeerd in een diepe geul en op straat bleef een dikke laag modder achter. De haven lag vol rotzooi van takken en bomen, de elektriciteit was plat, alle winkels dicht, een zootje. En niet zo makkelijk op te ruimen, want het was geen gewoon zand wat de berg af kwam; nee, een soort Zeeuwse klei. Boodschappen doen bleef nog dagenlang een gevaarlijke bezigheid want het was spekglad!
In de ravage konden we geen kant op, maar dat gold voor iedereen in de haven. Het was dus wel gezellig.