Tenerife (noodgedwongen)

FOTO 1  De totaal verwrongen rope cutter; en waar is de anode? In het nieuwe jaar moesten we meteen aan het werk want het probleem van de saildrive die olie lekt en water inliet, moest zo snel mogelijk worden opgelost. 
We lagen voor anker in de baai van Los Cristianos, waar haven en werf eigendom zijn van een visserscoöperatie. En daar zitten ze niet te wachten op jachten! Ze hebben er al genoeg en ook van het type dat nooit meer weggaat; dus ze zijn ze liever kwijt dan rijk en hopen dat van uitstel afstel komt, dus zeggen liever “nee” en “volgende maand” dan meteen tot actie over te gaan. Het lijkt een vreemde manier van doen, zeker als je ziet dat het terrein half leeg is terwijl er toch “nee” wordt verkocht; tot je eenmaal begrijpt hoe het hier werkt. 
“Funny people,” zei de Engelse Samantha ook al. Zij is schipper van het piratenschip (de rondvaartboot) waar we langszij mochten liggen toen het te hard woei om verantwoord voor anker te liggen zonder motor. Tevens wierp ze zich op als tolk en hulp in de communicatie met Ramón, de werfbaas. Met haar volle boezem en weinig verhullende kleding en vooral haar overrompelende persoonlijkheid als behulpzame factoren, werden we zo snel mogelijk uit het water gehesen.

Aan de Volvo Penta dealer uitleggen welke onderdelen je nodig hebt is in Spaans taalgebied geen sinecure. Mensen spreken ongeveer net zo goed (slecht) Engels als onze communicatiemanager P Spaans spreekt. Dat leverde aan onze kant aardig wat frustraties op, maar uiteindelijk lukte het natuurlijk. En snel!
Maandag telefonisch (en e-mail en fax)contact met Volvo Penta in Santa Cruz waarvan dinsdag een vertegenwoordiger verscheen, hetgeen voor Ramón de aanleiding was om in actie te komen. Niks geen mañana meer, hij regelde een monteur voor ons en zette ons direct keurig netjes en met vakmanschap op de kant. En was vervolgens de behulpzaamheid zelve.

 Ons sociale leven stond intussen niet stil. In de baai heb je de zeilende yachties, op de kant heb je live-aboards die hun boot als stacaravan gebruiken. We werden meteen besprongen door Joop, een echte Amsterdammer en een enorme kletskous maar met een hart van goud; hij staat hier al jáááren met zijn boot en maakte ons onmiddellijk wegwijs. (Wel leuk hoor, elke dag de Telegraaf.)
Woensdag verscheen de monteur en die had de motor en saildrive in anderhalf uur uitgebouwd, de saildrive mee naar z’n werkplaats want die moest geheel uit elkaar. Donderdag Driekoningen dus weer een vrije dag (compleet met intocht van de drie wijzen uit het oosten op kamelen). 
Maandag zat de saildrive er weer in FOTO 4. Het staartstuk vervolgens in epoxyteer en antifouling gezet, en intussen met inbreng van Joop ook een speciale contrapsie aangelegd om te voorkomen dat we opnieuw rotzooi rond de as van de saildrive krijgen. FOTO 5+6 Het ziet eruit als haaientanden, er is al jaren veel over gepraat en vooral ook n.a.v. het verliezen van de schroef op de dag van ons vertrek laaiden de discussies hoog op, dus we zijn benieuwd naar het resultaat maar ook naar jullie reacties... 

Of we iets terugkrijgen van de verzekering staat nog te bezien. We hadden eerst een kostenbegroting moeten laten maken en een expert moeten laten komen alvorens tot reparatie over te gaan. Met andere woorden: we hadden de saildrive langdurig in het water moeten laten verrotten zodat het zeewater voldoende kans kreeg om z’n vernietigende werk te doen, en dan zouden we met totaal verrotte motor naar een andere haven hebben moeten varen (zodat de schade nog wat werd verergerd) en dan tegen veel hogere kosten de kant op plus misschien een compleet nieuwe saildrive. Nu begrijpen we waarom verzekeringspremies zo hoog zijn.		 Natuurlijk namen we wel meteen de gelegenheid te baat om het onderwaterschip af te spuiten FOTO 2 en opnieuw van aangroeiwerende verf te voorzien. Zoals iedereen weet is de milieuwetgeving in Nederland zo streng dat jachten alleen maar enorm dure antifouling mogen smeren die nog slecht werkt ook. Dat is hier wel anders! En op de werf van een visserscoöperatie val je met je neus in de boter: de meest giftige koperhoudende antifouling voor <30 euro per kilogram. Ongekende vrijheid: afspuiten zonder afvoerput richting milieudepot, schuurstof vliegt in het rond, verfresten gooi je gewoon in de vuilnisbak... Ramón lag in een deuk toen hij hoorde hoe het in Nederland toegaat en dat daar de antifouling op waterbasis is. Dus nu is Miep van onderen heel mooi vissersbootrood en een soort giftige rots onder water FOTO 3. JW had voor het eerst in z’n leven na het smeren van antifouling uitslag op z’n onderarmen, dus dat belooft veel goeds.

De romp poetsen, krasjes en krassen wegwerken, het roer had een beetje speling op de as dus dat moest worden verholpen, de roeruitslagbegrenzer opnieuw ingesteld. Een hoop werk, alles bij elkaar. En dan nog het huishouden. Hier op de Canarische eilanden mag het dan paradijselijk zijn met een temperatuurtje van 25°, het is een vulkanisch gebied en de lucht bevat kennelijk zo veel zwavel dat het tafelzilver om de dag moet worden gepoetst. 
Iedereen lijdt armoede op zijn eigen niveau, zegt Frits altijd.

Vorige      Volgende