Casablanca
Hoewel Casablanca dankzij Humphrey Bogart een magische klank heeft, viel
de stad ons nogal tegen. Agressieve sfeer, veel bedelaars en gekken, een
poging tot zakkenrollen maar dat hadden we ogenblikkelijk in de smiezen,
een ordinaire straatruzie die op het punt stond in een gevecht te
ontaarden, en tot slot waren we getuige van een meningsverschil in de bus
waarbij de kaartjesverkoopster en een passagier elkaar in de haren
vlogen.
Jammer want het is een mooie stad met brede lanen omzoomd door terrassen
in de schaduw van de palmen, de grootste moskee buiten de Arabische wereld
en een gezellige drukke soukh.
Omdat de jachthaven van Casablanca gesloten is (al enkele jaren) lag de
boot 25 km noordelijker in Mohammedia. Daar hadden we te maken met een
havenmeester die elke dag even boodschappen kwam doen. Bij aankomst was
hij nog blij met sigaretten, maar de tweede dag dacht hij al een fles
whisky te scoren (mislukt).
Toch kwamen we na vertrek uit Mohammedia wegens gebrek aan wind alsnog per
boot terecht in Casablanca. We mochten in de eerste haven ankeren
met uitzicht op een schroothoop van coasters die ze gewoon binnen de
pieren aan de grond hebben gezet.
Anti-terroristentarief
Nog zo'n ongezellige haven was Jorf Lasfar. Deze industriehaven moesten we
wel aanlopen i.v.m. (eindelijk eens) veel wind. Hier werden we
geconfronteerd met “ISPS-tarief” t.w.v. 90 euro als bijdrage in kosten
die worden gemaakt om terrorisme in havens tegen te gaan! Een nieuwe
maatregel die recent van toepassing is geworden op alle schepen, geen
uitzonderingen. Gelukkig hoefden we na veel soebatten de toeslag niet te
betalen.
El
Jadida
Een gezellige haven waar we buitengewoon hartelijk werden ontvangen. Fluks
onze fietsjes uitgepakt en achter Ahmed (manus-van-alles) aan dwars door
de vanwege het ophanden zijnde Suikerfeest extreem drukke soukh en de
medina waar de straten voornamelijk uit kuilen bestaan; een afspraak
gemaakt bij de kapper (zijn neef) en naar de supermarkt. ’s Avonds stond
de chef van de havenmeester voor de deur met de botte mededeling dat hij
cadeaus kwam halen, maar Ahmed had ons gewaarschuwd dus: korte metten
gemaakt.
|
De
naam El Jadida betekent: de nieuwe stad.Maar het is ook een mooie stad,
althans de Portugese fortificatie is
inderdaad prachtig; een complete stad inclusief een eeuwenoude
ondergrondse drinkwateropslag, die decor is geweest in een aantal
speelfilms. FOTO
1
In El Jadida beleefden we het einde van de ramadan, het is feest en dat
houdt in: eten. Veel eten. Veel kleverige zoetigheid die overigens
heerlijk is, en het klapstuk is couscous. In ons geval werd deze bereid
door Ahmeds moeder en hij smaakte heel anders (en veel lekkerder) dan de
couscous die we tot nu toe hadden geproefd.
Met de bus naar Marrakesj
“Take the train from Casablanca going south” (Marrakesh Express,
CS&N 1969). Dat deden de hippies 35 jaar
geleden, maar we hebben die fase achter ons en namen de bus vanuit El
Jadida. Vier uur heen en vier uur terug (7 euro pp vv), niet duur, niet
erg comfortabel maar het reisdoel is het ongemak beslist waard. Ook leuk
om eens wat binnenland te zien na al die zee: veel stenen op kale bruine
bergen en kale bruine vlakten; enkele olijfboomgaardjes en hagen van
schijfcactussen. FOTO
2 
“Colored cottons hang in the air, charming cobras in the square, striped
djellebas we can wear at home...” het is er nog. Marrakesj
(spreek uit: Umrosj) is een Berber-stad, en dat zie je aan het
kleurenpalet van warm geel, diep oranje en rood en ook veel indigo FOTO
3
.
De soukh is enorm, een soort warenhuis maar dan alles gelijkvloers en
bruisend met couleur locale. FOTO
7
In Marrakesj is buitengewoon veel te zien en wij hebben (nadat we de
nepgidsen hadden afgeschud) via het Bureau de Tourisme een gids gekregen
die ons voor 15 euro ruim vier uur heeft rondgesleept. Een absolute
aanrader. Op deze manier hebben we veel van de schoonheid van Marrakesj
kunnen zien, voelen en proeven FOTO
4+5+6:
tuinen, paleizen (inclusief een glimp van dat van Yves St.Laurent), mooie
straatjes FOTO
8
,
stank
en herrie. Het drukke verkeer bestaat uit busjes, auto’s, (brom)fietsen,
voetgangers, handkarren en ezels. Vervoer per gedeukte taxi is
supergoedkoop en ze rijden af en aan.
|
Bijna
gestrand
De Oualidia Lagune (wat een prachtige naam!) ligt op 45 mijl afstand van El Jadida, dus als je zoals wij vanwege gebrek aan
wind genoodzaakt bent te motoren, is dit volgens de Imray pilot een
goede plek (4-5 meter water bij LLWS) om je anker te laten vallen. Misschien
was dat 2000 nog waar, maar nu in elk geval niet. Bij rustig weer
aangelopen en halftij dus alles volgens het boekje, maar zodanig aan de
grond gezeten dat de boot 30 tot 40 graden slagzij maakte. Er stond niet
meer dan 1,60 meter water!! Gelukkig draaide de boeg nog net op tijd in de
juiste richting, volle porrie en kantje-boord kwamen we weg. Niks Blue
Lagoon experience, niks paradijs. Wegwezen en wegblijven!
Safi
Dus door naar Safi 30 mijl verderop. Gelukkig kwam er wind en kon er
worden gezeild, een kleine troost na de akelige ervaring in de lagune.
Maar de grootste troost is dat de boot niet beschadigd is. Had makkelijk
gekund.
Safi is ook een industriehaven, je ligt er niet gezellig maar de
vissershaven ligt er vlak naast. Daar wordt de vis op de kade verhandeld.
We werden opgehaald door een visser, die ons vervolgens een kilo sardines
verkocht voor wel 1 euro. In grof zeezout en dan op de bbq... Safi is het
Mekka van de sardines, ze worden aangevoerd op de koude golfstroom die
precies hier de kust raakt. De vissers in de kleine houten bootjes
roosteren ze rond lunchtijd zelfs midden op zee.
Essouira
FOTO
10+11
Gezellig drukke vissershaven en een mooie stad waar veel te zien is (dus
helaas zien we hier – voor het eerst eigenlijk – ook nogal wat
Europeanen). Je kunt er mooie dingen kopen: keramiek en houtsnijwerk,
smaakvol en goedkoop.
We konden afmeren aan een drijvende steiger en er zijn zelfs bolders op
strategische plaatsen! Havengeld 4,50 euro per nacht. Geen ISPS want een
vissershaven. De vis wordt op de kade verhandeld en kost ook hier een
grijpstuiver. Voor de overige boodschappen verlaten we ons op de medina:
groente, fruit, alles is even vers. Ook kopen we daar voor 10 cent braaf
ons dagelijkse bosje pepermuntblad voor de “Marokkaanse whisky”
(pepermuntthee met veel suiker).
De tegenstelling tussen het bruisende leven aan wal en de soms intense
saaiheid op zee (als er weer eens geen wind is) is enorm.
FOTO
12
|
Vorige 
Volgende
