De Portugese westkust

De westkust van Portugal biedt nauwelijks beschutting, dus weinig mogelijkheden om te ankeren. Wat ze er wel veel hebben is... mist. Zo hadden we tijdens de aanloop van Aveiro nog geen 20 meter zicht en konden we de havenhoofden pas in het echt bewonderen toen we er twee dagen later weer uitvoeren. We hebben er ook iets leuks meegemaakt, nl. bootraces met traditionele "moliceiros", schepen waarmee in vroeger tijden zeewier werd vervoerd. FOTO 1 Niet kunnen ankeren betekent verplicht in marina's liggen, o.a. in Nazaré. Gelukkig vergoedt de mooie bergklif FOTO 2 veel van de ergernis die de havengelden en de papieren rompslomp opleveren. Leef met ons mee en klik Op tweederde van de westkust ligt Lissabon. We ankerden in de mooie baai van het nabijgelegen Cascais. Vanuit deze uitvalsbasis kun je overal naartoe met trein of bus en een retourtje Lissabon kost maar 2,60 euro. In Lissabon hebben we ons helemaal suf gelopen, het is namelijk op zeven heuvels gebouwd. Na twee heuvels hebben we onszelf getrakteerd op een uitgebreide lunch in een buurtrestaurant in het Alfama. Na maanden ook weer eens een warenhuis bezocht en dat was een vreemde gewaarwording. We kwamen namelijk tot de conclusie dat we alle belangstelling hebben verloren voor de hebbedingen die bij andere mensen de kooplust opwekken. FOTO'S 3+4+4A tonen een bijzonder funicular-station, de Catedral da Sé en een typisch Alfama-straatje.	Vanuit Cascais bezochten we ook Sintra, het “groene hart” van Portugal. Sintra is ook beroemd om de vele paleizen. Het stadje viel ons niet mee want het was enorm toeristisch en op elke straathoek moest je wel weer een paar euro betalen voor bus of toegangsbewijs van een of ander. We hebben het Palacio da Pena FOTO 5 bezocht, een monstrueus geval waarvan het interieur in de LonelyPlanet-gids als "mind boggling" wordt omschreven, hetgeen volkomen terecht is. De dag dan maar op onze eigen manier feestelijk afgesloten met sardientjes van de bbq in de avondzon op ons eigen achterdek. De deining is een continue plaag. Vooral heel irritant aanwezig in NW Spanje, maar nu ook vaak nog als we voor anker liggen. Vooral JW kan er maar niet aan wennen. Hij werd bovendien geplaagd door een zeurende pijn onder z’n ribbenkast, en toen hij een paar weken geleden het gevoel kreeg dat er zich een los “iets” in z’n lijf bewoog, werd hij een beetje ongerust. Gelukkig had de arts die we bezochten al meer met het bijltje gehakt, want het schijnt een vaker voorkomende klacht te zijn onder zeilers: een ontsteking van de onderliggende schuine buikspieren. Voor JW was het een verrassing dat ie ueberhaupt spieren in z’n buik heeft! Gelukkig is het nu laagseizoen en zijn de marina’s betaalbaar, want dit geneesmiddel voor “swell disease” wordt ongetwijfeld niet door de ziektekostenverzekering vergoed.	Ook de Autohelm ST4000 stuurautomaat vertoonde vreemde verschijnselen, want hij kon de boot absoluut niet rechtuit laten varen. Toevallig was er een Raymarine serviceman in de haven, en toevallig had ie even tijd voor ons… En in een uur (met proefvaart) had ie het probleem opgelost door een geheimzinnige reset uit te voeren. Tijdens zijn aanwezigheid deed zich ook een ander probleem voor dat we al eerder hadden maar waarvan we de oorzaak niet kenden. Wat nieuwe kabeltjes en keurig soldeerwerk en ook dat was opgelost, en we hoefden alleen maar een uurtje arbeid (45 euro) af te rekenen. We hebben een paar dagen harde wind gehad, SW7. De golven (5-7 meter hoog) stonden recht de ankerbaai in, dus we zijn maar in de marina gaan liggen. Net als onze collega's. De laatste die-hard werd uiteindelijk door de Policia Maritima gesommeerd anker op te gaan, zo slecht was de situatie. In dat rotweer arriveerde ook onze jonge vriend Ewoud, die met z'n Etap 22 een nacht op zee achter de rug had en vervolgens nog een ochtend en halve middag had opgekruist tegen die zuidwester. Hij was er nogal cool onder, maar hij vond het toch wel fijn om even onder onze vleugels bij te komen. Dus ons kombuis maakte weer overuren. FOTO 6 Intussen is het tijd om verder zuidwaarts te gaan. Ons plan om via Marokko naar de Canarische eilanden te zeilen (ipv het meer gebaande pad via Madeira) begint definitieve vormen aan te nemen...

Vorige      Volgende