Contacten met andere zeilers

Naarmate Kaap Finisterre meer in zicht kwam met La Coruña als grote verzamelplaats, begonnen we in augustus 2004 eindelijk onze collega-wereldomzeilers tegen te komen. Herkenbaar aan de windvaanstuurinrichting achterop en de spullen die aan dek zijn vastgesjord. Qua uiterlijk variëren ze van spic & span & opgeruimd tot eersteklas uitdragerij. Als het laatste type boot dan ook nog een stalen roestbak is, staat er meestal een Franse vlag op.  Het brengt gezelligheid en leven in de brouwerij, en veel uitwisseling van informatie en tips. Niet alleen over belangwekkende zaken zoals meteo en navigatie, maar ook onderlinge wijnproeverijen om uit te vinden welke wijn het goedkoopst en toch drinkbaar is. De Britten houden het op literpakken van 80 eurocent, wij op flessen van 1,24. De psychologie van de vertrekker Toen we een poosje onderweg waren, kregen we wat beter zicht op onze collega's en waar ze precies voor staan. Je hebt de groep die een "rondje Atlantic" doet in 1 of 2 jaar. Dit zijn meestal yuppie-achtige types, vaak dertigers met jonge kinderen die lesmateriaal hebben van de Wereldschool ('t kost een paar centen, maar dit type zeilers heeft terug in NL direct weer een dikke baan). Het waanzinnigste voorbeeld was wel de gestresste Nederlandse overbuurman idie een paar weken daarvoor uit Marseille was vertrokken met een hagelnieuwe Bavaria 46 (van plaatje gekocht) en het kersverse idee om een jaartje Atlantic te doen met vrouw en vier kids. Z'n computer was nog nauwelijks geïnstalleerd dus nadat de man een blik had geworpen op onze weerkaartjes riep hij onmiddellijk uit: “Morgen om 8 uur vertrekken we!” Terwijl ze net waren aangekomen uit Madeira. 's Avonds werd een lading dozen bezorgd door de Corte Ingles en de volgende morgen waren ze weg. Dan heb je de "eeuwige plakkers". Deze liggen máánden in een vertrekkershaven, frequenteren uit armoede het zeilerscafé en komen bijna niet meer weg, almaar smoezen verzinnend om het verblijf te rekken: meestal wachten ze op onderdelen. De derde groep zijn mensen zoals wij. De 40-50ers, baan opgezegd, geen haast want tijd genoeg dus meestal met een plan voor 10 jaar. Het is duidelijk dat we al behoorlijk wat vrienden hebben van dit gelijkgestemde  type.

In Suriname is het sociale leven een ware cultuur. Toen we pas in Domburg aankwamen, dreef Oma (op de foto staat ze in de deuropening) haar warung "Sandora" aan de waterkant en dit was DE ontmoetingsplaats van alle zeilers en vissers. Toen Oma 70 werd, vond ze het helaas welletjes en verhuisden we ons happy hour naar de belendende warung "3 Mahbon", waar alweer een een Javaanse oma de scepter zwaait.

Saamhorigheid Als er één circuit is waar veel illegale software rondgaat, dan is het wel het zeilerscircuit. Navigatieprogramma's en zeekaarten zijn het meest gewild en gekopieerd, maar ook pilot chart software en sterrenkaarten doen het goed. Iedereen vindt het leuk om wat voor een ander te betekenen, dus de uitwisseling is volcontinu. Ook uitwisseling van kennis en ervaring is erg belangrijk. Zo weten wij net iets meer af van radio's dan een ander en er blijken erg veel zeilers rond te varen met ondeugdelijke installaties, dus een adviesje is gauw gegeven. Het zeilerswereldje blijkt bol te staan van (ex-)IT-ers, dus als je een serieus probleem hebt met je computer, vind je altijd wel iemand die je wil helpen of het voor je oplost. Toen onze laptop in Las Palmas crashte en geheel opnieuw moest worden geïnstalleerd, heeft Ernie (www.morganonline.nl) dat voor ons gedaan, en René (www.vagebond.net) hielp ons af van het probleem van de rondrennende muis (bij koppeling met de gps). Hans en Anja (www.fiddlesticks.nl) vertrokken een jaar later dan wij uit Nederland en brachten nog wat noodzakelijke onderdelen mee voor de Windpilot. Twee weken later namen ze nog wat vergeten-te-kopen-dingen voor ons mee uit Las Palmas, want wij lagen inmiddels op La Gomera en daar is de spoeling dun. Lierenvet, een grote trechter als hulpmiddel straks bij het binnenhalen van de sleepgenerator... dat laatste was tevens hun idee. Op onze beurt maakten wij voor hen een setje dikke nylon ringen (uit een snijplank) die om de schoten passen en voorkomen dat de schoten in de bek van de boom schavielen als een zeil wordt uitgeboomd.

Updated 11/2006
Volgende onderwerp