|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Geouwehoer met autoriteiten
Wat de inklaringsprocedure in
Suriname
betreft duizelt het ons inmiddels. Het bij aankomst door ons doorlopen
proces was: bij Buitenlandse Zaken visum aanvragen (30 USD, kopie
paspoort, kopie exit-stempel laatst bezochte land, 2 pasfoto’s en 2x
crew list), ’s middags ophalen en bij de Militaire Politie een
verblijfsvergunning gekregen voor 1 maand (stempel) met mededeling dat we
na 1 maand dienen te verlengen bij de Vreemdelingenpolitie. Braaf als wij
zijn togen wij enkele dagen voor de vervaldatum op pad. Met de bus naar
Paramaribo en met een andere bus naar de Vreemdelingenpolitie aan de
andere kant van de stad. Helaas kon men de door MP afgegeven vergunning
niet verlengen want MP was helemaal niet gemachtigd die vergunning te
verstrekken. Reden: we zijn in Suriname gearriveerd per zeilboot en dan
heb je vanaf het begin te maken met VP. (Kom je per auto, dan is MP je
eerste halte.) |
We moesten nu eerst bij MP het inreisstempel ongeldig laten verklaren
(stempelen), dus met de bus terug naar het centrum, twee ambtenaren
overtuigen wat pas lukte nadat ze diverse telefoontjes hadden gepleegd
naar VP en hun korpschef) en de ongeldig-stempels werden gezet. Met de
bus weer naar VP, nieuw inklaringsstempel en aan een ander loket het
verlengingsstempel voor 1 maand. In Suriname mag je een half jaar blijven. Wil je langer blijven, dan moet je even weg. Eerst een nieuw visum kopen bij Buitenlandse Zaken (anders kom je het land niet meer in want de truc van aankomst zonder visum kan alleen als je per zeilboot arriveert), dan naar Albina (aan de grens met Frans-Guyana), exit-stempel halen bij MP, per ferry de Marowijne over naar St. Laurent, inreisstempel halen bij de gendarmerie, dagje rondwandelen, uitreisstempel bij dezelfde gendarmerie, ferry, MP Albina voor nieuw inreisstempel op het nieuwe visum. Na een maand te verlengen bij VP. Zouden wij nog Hollandse klompen hebben bezeten... |
Met de
Fransen geen last gehad. Met de Spanjaarden (tegen alle verwachtingen
in) ook niet. Maar de Portugezen...
Probleem langs de Portugese westkust is dat je er nauwelijks kunt ankeren, dus we zijn meestal aangewezen op marina's. De Portugezen zijn buitengewoon vriendelijke mensen, dat vooropgesteld. De grieven gelden ook net hen persoonlijk, maar meer het systeem. Zo bureaucratisch, je krijgt zin om ze te gaan slaan. Hard. Onmiddellijk als we ergens aanleggen verschijnt er een man met strepen, pet en blaffer; minstens 1 man, maar vaker meer. Brigada fiscal, douane dus. Meekomen en wel meteen (ook tijdens borreluur geen genade), en met medeneming van scheepspapieren en paspoorten. En dan gaan we een formulier invullen. Dwz HIJ vult het in terwijl P op een stoeltje terzijde zit. Er worden vragen gesteld over de boot en vooral zijn ze erg geïnteresseerd in wie de kapitein is. Want eigenlijk had DIE zich moeten vervoegen bij de heren en P is maar een afgezant en vrouw bovendien. Of we dieren hebben aan boord. "Yes, lots of cockroaches". Maar het is beter ze niet in de maling te nemen, dus m'n mond houden. Zelfs niet antwoorden "Miep" op de vraag hoe de boot heette voordat ie tot "Witte Raaf" werd gedoopt. Na een half uur klaar met de douane, kun je je gaan melden bij de portier. Alwaar WEER een formulier moet worden ingevuld en raad eens met welke gegevens??? Inderdaad, precies dezelfde. Vervolgens betaal je 25 euro borg voor een sleutel anders kom je de marina nooit meer in, en first thing tomorrow is: je melden bij de marina office voor de betaling van het havengeld. Uit balorigheid hebben we de kont tegen de krib gegooid en is Miep
gekrompen tot 10,25 m. Ze geloven het meteen, want het staat op onze
Meetbrief die we ze tegenwoordig meteen onder de neus schuiven en het is een
meting behorend bij de Zeebrief. Dus dan is het waar. |
Updated 11/2006
Volgende onderwerp